Tyler cały czas stał obok mojego krzesła, trzymając rękę na moim ramieniu.
Ale co kilka minut zauważałem, że zerka w stronę parkingu. W stronę tylnej części audytorium. Jakby kogoś szukał.
"Kogo szukasz, kochanie?"
„Nikogo” – powiedział zbyt szybko. „Tylko mama Danny'ego. Powiedziała, że zrobi zdjęcia”.
Mama Danny'ego stała metr dalej i robiła zdjęcia.
Nie naciskałem. To był jego dzień. Nasz dzień.
W drodze do domu milczał. Kiedy wjechaliśmy na podjazd, siedział przez chwilę w samochodzie z rękami na kierownicy.
„Mamo” – powiedział. „Cokolwiek się stanie, chcę, żebyś wiedziała, że zrobiłem to wszystko, bo cię kocham. Wszystko”.
"Wiem, że tak zrobiłaś, kochanie."
