Codziennie o siódmej rano ciężarówka Ricka podjeżdżała pod mój dom. Wysiadł, wszedł na rampę, którą zbudował Tyler, i pomógł mi zjechać i usiąść na miejscu pasażera. Zawiózł mnie do Szpitala Uniwersyteckiego Rosemont. Czekał na parkingu cztery godziny. Odwiózł mnie do domu.
Pierwszy poranek był najtrudniejszy.
O 6:55 siedziałam przy oknie, ubrana, z torbą na kolanach, a serce waliło mi jak szalone, jakbym miała siedemnaście lat. O 6:59 na krawężniku zatrzymał się stary, zielony pick-up.
Rick wyszedł.
Był chudszy, niż pamiętałem. Siwe skronie. Kroczył lekko zgarbiony, jak człowiek, który spędził cztery lata pochylając się nad szpitalnymi łóżkami. Miał na sobie niebieski uniform i szarą czapkę baseballową.
Zatrzymał się u podnóża drewnianej rampy. Patrzył na nią przez dłuższą chwilę. Na nierówne deski. Na krzywą poręcz.
„Tyler to zbudował” – powiedział. To nie było pytanie.
„Kiedy miał czternaście lat” – powiedziałem od progu. „Z filmikiem na YouTube”.
Rick dotknął poręczy. Jego ręka się trzęsła.
„Powinienem był to zbudować” – powiedział cicho. „Powinienem był tu być, żeby to zbudować”.
„Tak” – powiedziałem. „Powinieneś był”.
Skinął głową. Nie sprzeciwiał się. Nie usprawiedliwiał się. Po prostu wszedł na rampę i bardzo ostrożnie, jak ktoś, kto robił to tysiąc razy dla obcych, pomógł mi zejść i wsiąść do swojego pickupa.
Przez całą drogę do szpitala nie rozmawialiśmy ze sobą.
Ale kiedy wjechał na parking i podszedł, żeby pomóc mi usiąść na krześle, coś zauważyłem. Położył poduszkę na siedzeniu pasażera. Dobrą. Taką, jakiej używają w ośrodkach rehabilitacyjnych dla osób z urazami kręgosłupa.
Kupił to zanim jeszcze dowiedział się, że się zgodzę.
Ani razu mnie o nic nie poprosił.
Ta próba była cięższa niż cokolwiek, co robiłam od czasu pobytu w szpitalu. Pięć dni w tygodniu. Cztery godziny terapii dziennie. Elektrody, bieżnie, uprzęże i fizjoterapeuta, dr Okoye, który ani razu nie pozwolił mi się poddać, nawet w te dni, kiedy płakałam.
Czasem nic się nie działo. Tygodniami nic. Nogi ciążyły mi jak balast w uprzęży, a ja wychodziłam na parking wyczerpana i wściekła, a Rick po prostu otwierał drzwi ciężarówki i pomagał mi wsiąść, nic nie mówiąc.
