Część 2:

Oczywiście, że pamiętałem.

Jak mogłem zapomnieć?

Planowałam tę imprezę od tygodni. Chciałam, żeby Andrew czuł się kochany i celebrowany. Właśnie skończył liceum i chociaż relacje między nim a Marcusem były napięte od lat, wciąż miałam nadzieję, że jeden udany wieczór wszystko złagodzi.

Andrew zszedł na dół ubrany w czarne spodnie, wypolerowane buty i piękną bordową bluzkę, która delikatnie poruszała się, gdy szedł.

Wyglądał na zdenerwowanego.

Przytuliłam go i powiedziałam, że wygląda wspaniale.

Uśmiechnął się lekko.

„Nie byłem pewien, czy powinienem to założyć.”

„Powinieneś ubierać się w to, w czym czujesz się sobą” – powiedziałem mu.

Marcus mnie usłyszał.

Jego twarz natychmiast się zmieniła.

Na początku nic nie powiedział, ale znałem to spojrzenie. Oznaczało, że odkłada złość na później.

Podczas kolacji był niezwykle cichy. Członkowie rodziny rozmawiali, Andrew śmiał się z kuzynami, a ja przez chwilę pozwalałem sobie wierzyć, że wieczór minie bez kolejnej kłótni.

Potem moja siostra zapytała Andrew, czy ma już plany dotyczące studiów.

Zanim Andrew zdążył odpowiedzieć, wtrącił się Marcus.

„Bardziej niż dyplomu potrzebna mu jest dyscyplina”.

Wszyscy przy stole ucichli.

Andrew odłożył widelec.

„Mam się dobrze.”

Marcus go zignorował.

„Nie, nie jesteś. Jesteś zdezorientowany.”

Sięgnąłem po Marcusa pod stołem.

„Proszę, nie.”

Odsunął rękę.

„Jeśli chce, żeby ludzie go szanowali, powinien wstąpić do wojska”.

Nikt się nie odezwał.

Marcus nie spuszczał wzroku z Andrew.

„Może wtedy w końcu nauczysz się być prawdziwym mężczyzną. Próbuję cię chronić przed światem, który nie będzie dla ciebie łagodny”.

Te słowa rozpłynęły się nad stołem niczym dym.

Przypomniałam sobie, jak moja siostrzenica płakała w sąsiednim pokoju. Przypomniałam sobie, jak mama szeptała imię Marcusa w geście ostrzeżenia. A przede wszystkim, przypomniałam sobie twarz Andrew.

Nie wyglądał na złego.

Wyglądał na załamanego.

Wstał.

„Nie muszę tu siedzieć i tego słuchać”.

Marcus odchylił się na krześle.

„Całe życie uciekałeś przed prawdą”.

Wtedy Andrew spojrzał na mnie.

Przez jedną straszną sekundę miałem wrażenie, że prosi mnie o dokonanie wyboru.

Powinienem był wstać.