Zanim to zrozumiałem, wiedział już dokładnie, jak uśmiechać się do członków zarządu, schlebiać moim kontrahentom i sprawiać wrażenie niezbędnego. Dwa lata zajęło mi oddzielenie mojej firmy od jego wpływów bez straszenia inwestorów. Kolejny rok zajęło mi oddzielenie mojego serca od wersji jego osoby, którą stworzyłem w swojej głowie.
Teraz stał w moim holu, krzycząc na tyle głośno, że Grace nie musiała już trzymać telefonu blisko słuchawki.
„Powiedz jej, że nie wyjdę, dopóki tego nie naprawi!”
Nacisnąłem przycisk interkomu. „Grace, przełącz mnie na głośnik w holu”.
Sekundę później mój głos wypełnił marmurowy hol poniżej.
„Danielu, opuść budynek.”
Spojrzał w górę, w stronę kamery bezpieczeństwa. Nawet przez ziarnisty obraz na moim monitorze widziałem, jak zaciska szczękę.
„Emily, nie bądź dziecinna. Musimy porozmawiać.”
„Nie mamy o czym rozmawiać.”
„Zamroziłeś karty.”
„Chroniłem konta pod swoim nazwiskiem”.
„Zniszczyłeś moją reputację!”
„Próbowałeś wydać 990 000 dolarów za pośrednictwem mojego konta firmowego pięć godzin po naszym rozwodzie”.
W holu zapadła cisza.
Dwóch młodszych projektantów przy windach odwróciło się, by popatrzeć. Kurier zamarł ze stosem próbek w rękach. Nawet ochroniarze zdawali się cieszyć ciszą, która zapadła.
Daniel powoli zdjął okulary przeciwsłoneczne. Krawędź jego lewego oka była fioletowa.
Prawie zapytałem, co się stało. Ale potem przypomniałem sobie, że Aurum House ma prywatną ochronę i surową politykę dotyczącą niezapłaconych rachunków.
„Zaplanowałeś to” – powiedział.
„Nie. Zaplanowałeś noc, na którą nie było cię stać. Zmieniłem PIN-y na kontach, które do mnie należały.”
„Wiedziałeś, że nadal mam tę kartę.”
„I wiedziałeś, że to nie twoje.”
Jego twarz pokryła się ciemnoczerwonym rumieńcem.
Mój ojciec wszedł za mną do gabinetu, niosąc teczkę i dwie kawy. Wjechał przed wschodem słońca, mówiąc tylko: „Ludzie, którzy grożą ci w nocy, często tłumaczą się rano”.
Położył teczkę na moim biurku i skinął głową w stronę monitora. „Niech mówi dalej”.
