Potem nastąpiła długa, wyczerpująca podróż pełna badań krwi, wizyt u lekarza, zastrzyków hormonalnych, wyrzeczeń finansowych i jeszcze większych rozczarowań, niż potrafiłam sobie poradzić.
Były noce, kiedy płakałam cicho w łazience, żeby Ryan mnie nie usłyszał.
Bywały poranki, gdy nie mogłam się zdobyć na przeczytanie kolejnego ogłoszenia o ciąży w mediach społecznościowych.
Za każdym razem, gdy ktoś mimochodem pytał, kiedy planujemy mieć dzieci, uśmiechałam się i zmieniałam temat.
Ryan wspierał mnie przez te wszystkie lata, przynajmniej na początku. Uczęszczał na wizyty, trzymał mnie za rękę podczas trudnych zabiegów i powtarzał, że razem przez to przejdziemy.
Pamiętam, że po naszym trzecim nieudanym leczeniu siedziałem w samochodzie przed kliniką.
„Nie wiem, jak długo jeszcze dam radę” – wyszeptałem.
Ryan sięgnął przez konsolę środkową i chwycił moją dłoń.
„Będziemy próbować dalej, jeśli tego chcesz. A jeśli się nie uda, nadal będziemy mieć siebie nawzajem”.
Uwierzyłem mu.
Potem, po latach niepewności, otrzymaliśmy wiadomość, o którą się modliliśmy.
Byłam w ciąży.
I nie z jednym dzieckiem.
Nawet nie dwa.
Trzy.
Lekarz skierował ekran ultrasonografu w naszą stronę i wskazał na trzy maleńkie, migoczące serduszka.
Wpatrywałem się w monitor i nie mogłem wydobyć z siebie głosu.
Ryan zakrył usta obiema dłońmi.
"Czy one... wszystkie są nasze?"
Lekarz się uśmiechnął.
„Tak. Spodziewasz się trojaczków.”
