„Proszę, chodź ze mną na górę.”

Ryan stanął mi na drodze.

„Jeszcze nie skończyliśmy rozmawiać”.

Przez dziewięć lat łagodziłam słowa, zanim mu je powiedziałam, przepraszałam, zanim zadałam pytania, i wątpiłam we własne wspomnienia, ilekroć jego wersja brzmiała pewniej.

Tej nocy przestałem.

„Właściwie, Ryan, już skończyliśmy.”

Potem go ominąłem.

W mojej torebce na dole znajdował się mały rejestrator, który wciąż wszystko zapisywał.

Ryan nie miał pojęcia.

**Część 2 — Walizki były już spakowane**

W sypialni Ethana Sophie wspięła się na jego łóżko, ściskając pluszowego królika, podczas gdy Ethan wpatrywał się w zamknięte drzwi.

„Czy ta kobieta naprawdę będzie tu mieszkać?”

Ostrożnie usiadłem przed nimi.

„Nie, nie będzie tu mieszkać z nami, bo wyjeżdżamy dziś wieczorem”.

Twarz Ethana uległa zmianie.

„Czy tata przyjdzie?”

Nic, co Ryan powiedział na dole, nie bolało tak bardzo, jak odpowiedź na to pytanie.

„Tata i ja mamy poważne problemy z dorosłymi i nie pojedzie z nami dziś wieczorem. To nie twoja wina i żadne z was nie musi niczego naprawiać”.

Ethan przełknął ślinę.

„Czy on nas nadal kocha?”

Trzymałem go za rękę.

„Twój ojciec cię kocha, mimo że dorośli teraz podejmują trudne i bolesne decyzje”.

Sophie wychowała swojego królika.

„Czy Bunny może przyjść?”

„Króliczek na pewno przyjdzie.”

Otworzyłam głęboką szafę obok okna Ethana i wyciągnęłam trzy walizki ukryte pod zimowymi płaszczami.

Ethan wpatrywał się.