Wśród papierów znalazłem numer telefonu zapisany obok imienia.
Róża.
Stałem tam, trzymając kartkę papieru, niepewny, co zrobić.
Część mnie chciała natychmiast skonfrontować się z Richardem.
Inna część mnie najpierw potrzebowała odpowiedzi.
W końcu wziąłem telefon i zadzwoniłem pod podany numer.
Odpowiedziała starsza kobieta.
"Cześć?"
Przedstawiłem się i zapytałem, czy jest Rose.
Zapadła długa cisza.
Potem cicho powiedziała „tak”.
To, co wydarzyło się później, zaskoczyło mnie.
Rose nie wydawała się być zdezorientowana powodem mojego telefonu.
Zamiast tego sprawiała wrażenie, jakby spodziewała się, że taka rozmowa kiedyś się odbędzie.
Poprosiła mnie, żebym spotkał się z nią w pobliskiej restauracji.
Obiecała, że wszystko wyjaśni.
Byłem zdenerwowany, gdy przybyłem.
Mój umysł stworzył już dziesiątki możliwych wyjaśnień, ale żadne z nich nie dało mi spokoju.
Rose siedziała sama przy stoliku przy oknie.
Oczywiście wyglądała starzej niż kobieta na zdjęciu, ale natychmiast ją rozpoznałem.
To była kobieta, której twarz Richard nosił na piersi przez dwadzieścia lat.
Kiedy się przedstawiliśmy, Rose wzięła głęboki oddech.
Potem zaczęła opowiadać mi historię, której nigdy wcześniej nie słyszałam.
Kilka lat wcześniej Rose pracowała jako pielęgniarka na oddziale intensywnej terapii noworodków.
To właśnie tam po raz pierwszy spotkała Richarda.
Był to dla niego okres pełen wyzwań.
