„Vivian, proszę. Możemy o tym porozmawiać prywatnie.”
„Miałaś dwa lata, żeby mówić szczerze” – odpowiedziałem. „Za każdym razem, gdy mnie zastępowała, wybierałaś milczenie”.
Wyjąłem z torby kolejny dokument.
„To jest umowa rozwodowa. Już ją podpisałam. Od dziś nie jestem już twoją żoną”.
Niespodziewanie rozległy się brawa na widowni.
Luke wrócił do mikrofonu.
Dodatkowe karty kredytowe Christophera Albrighta zostały anulowane dziś wieczorem o 19:30. Kilka kont zostało tymczasowo zamrożonych na czas weryfikacji transakcji finansowych. Zgodnie z warunkami umowy, udziały kontrolne w Grand Horizon Group należą teraz do mnie i mojej matki.
Christopher ruszył w stronę Luke'a.
„Jestem twoim ojcem.”
Luke spojrzał mu w oczy bez gniewu.
„A ja jestem twoim synem. Ale noszę nazwisko Mendoza.”
Brenda powoli zdjęła bransoletkę mojej babci.
Jej ręce drżały, gdy kładła je na scenie.
Luke podniósł ją czystą chusteczką, wytarł i zawiązał mi ją na nadgarstku.
„To, co należało do babci, wróciło tam, gdzie jego miejsce”.
Dopiero wtedy łzy napłynęły mi do oczu.
Nie dla Christophera.
Nie dla Brendy.
Dla mojego ojca, który przygotował tarczę, zanim jeszcze dowiedziałem się, że jej potrzebuję.
Dla mojego syna, który nie pozwolił mi zniknąć.
A dla kobiety we mnie, która prawie zapomniała, jak ma na imię.
„Aukcja może być kontynuowana” – powiedziałem prowadzącemu. „Ale proszę poprawić nazwisko darczyńcy”.
Luke i ja opuściliśmy scenę razem.
Na korytarzu Christopher dogonił mnie i chwycił za ramię.
„Czego ode mnie chcesz?” – zapytał. „Chcesz mnie zniszczyć?”
Odsunąłem się.
„Nie. Zniszczyłeś sam siebie. Po prostu przestałem ukrywać szkody.”
Brenda rzuciła się w naszą stronę. Jej makijaż był rozmazany, a rąbek mojej sukienki ciągnął się po podłodze.
„Ona nastawia twojego syna przeciwko tobie!” krzyknęła.
Luke podniósł telefon.
„Czy mam odtworzyć nagranie, na którym omawiasz osłabianie mojej matki? Czy mam przekazać wiadomości dotyczące dzisiejszego bulionu bezpośrednio śledczym?”
Christopher zwrócił się ku niej.
„O czym on mówi?”
Pewność siebie Brendy zniknęła.
„Nie miałem na myśli... nigdy nie miałem zamiaru...”
„Pani Higgins zachowała kubek” – powiedział Luke. „Skontaktowano się z laboratorium, a zatrudniony przez ciebie śledczy złożył już zeznania”.
Brenda ścisnęła rękaw Christophera.
„Musisz mnie chronić.”
Spojrzał na nią z obrzydzeniem.
„Po tym, jak wykorzystałeś mnie do popełnienia oszustwa?”
Zadzwonił telefon Christophera.
Przestraszony głos dyrektora finansowego był na tyle głośny, że mogliśmy go usłyszeć.
Kilka dużych funduszy inwestycyjnych sprzedało swoje udziały. Zarząd zwołał nadzwyczajne zebranie. Pan Garrison uznał mnie za większościowego udziałowca, a banki zawiesiły linie kredytowe Grand Horizon do czasu zakończenia śledztwa.
Christopher oparł się o ścianę.
Po raz pierwszy Brenda zrozumiała, że bogaty i potężny mężczyzna, o którego zabiegała, wkrótce może nie posiadać ani majątku, ani władzy.
„Powiedziałeś mi, że wszystko należy do ciebie” – wyszeptała.
Christopher zaśmiał się gorzko.
