Greg westchnął.

„Cyra, powiedziałem dobrze.”

„To nie wystarczy.”

„Tak powinno być.”

Nie mogłem się powstrzymać.

„Czy wystarczyłoby mu, gdyby zdobył decydujące przyłożenie?”

Twarz Grega się napięła.

„Znowu to samo?”

„Nie” – powiedziałem. „Zawsze chodziło o ciebie”.

Wskazał na salon.

„Nie prosiłam o takie życie”.

Zamarłem. Żadne z nas się nie odezwało. Potem dodał cicho.

„Miałem marzenia.”

„Ja też” – odpowiedziałem.

Odwrócił wzrok.

"Ja wiem."

Ale przeprosiny nie nadeszły. Tylko cisza. Liam nigdy nie powiedział, że słyszał tę rozmowę. Wtedy zakładałem, że nie. Teraz wiem, że zauważył o wiele więcej, niż nam się wydawało.

CZĘŚĆ 2

Mimo wszystko Liam ukończył szkołę jako najlepszy w klasie. Dyrektor chwalił jego siłę i determinację przed setkami rodzin. Rodzice wstali i bili brawo. Płakałem przez większość ceremonii. Greg klaskał grzecznie, nic więcej. Liam dostał się na kilka znakomitych uniwersytetów. Ostatecznie wybrał jeden znany z inżynierii i technologii wspomagających.

„Chcę budować rzeczy, które ułatwiają ludziom życie” – powiedział mi.

„Ty już sprawiasz, że życie innych ludzi staje się lepsze” – powiedziałam, całując go w czoło.

Uśmiechnął się.

Tygodnie poprzedzające jego osiemnaste urodziny minęły szybko. Moja siostra Nora nalegała, żebyśmy urządzili mu prawdziwą uroczystość u nas w domu.

„Staje się dorosły” – powiedziała. „To zasługuje na przyjęcie”.

Greg zgodził się bez sprzeciwu. Przez chwilę pozwoliłam sobie na nadzieję. Może w końcu coś się zmienia. Może osiągnięcia Liama ​​coś w nim zmiękczyły. Spędziłam dni na przygotowaniach. Upiekłam ulubione ciasto czekoladowe Liama. Nora udekorowała ogródek niebiesko-srebrnymi balonami. Mój brat Owen grillował burgery. Przyszli sąsiedzi. Wpadli niektórzy nauczyciele Liama. Trenerka Mara przyjechała z zapakowanym prezentem.

Podwórko rozbrzmiewało śmiechem. Przez kilka godzin wyglądaliśmy jak rodzina, o jakiej zawsze marzyłem. Greg nawet się uśmiechał, rozmawiając z krewnymi. Obserwując go, zastanawiałem się, czy gorycz w końcu osłabła. Kolacja dobiegła końca. Podano ciasto. Wszyscy zebrali się wokół Liama. Wyglądał na szczęśliwszego niż widziałem go od dawna. Nora podała mu kieliszek musującego cydru.

„Toast urodzinowy!” – oznajmiła.