"Codziennie."
Sięgnął do portfela i wyjął złożony kwadratowy kawałek papieru. Jego zagięcia były tak zniszczone, że stały się niemal przezroczyste.
Położył go obok fotografii.
Rose nie sięgnęła po nią.
Rozłożyłem notatkę.
„Obiecaj mi, że zawsze będzie dorastać w przekonaniu, że jest chciana. Nigdy nie dawaj jej odczuć, że ktoś ją wydał.”
Przeczytałem to dwa razy.
Potem spojrzałem na Richarda.
Usiadł obok mnie w boksie, pozostawiając między nami kilka centymetrów odstępu.
Ani on, ani Rose nie odezwali się.
Kelnerka podeszła z dzbankiem kawy, spojrzała na nasze twarze i cicho się odwróciła.
„Richard?”
Nie spuszczał wzroku z notatki.
„Claire” – odpowiedział.
Imię zabrzmiało łagodnie, ale wszystko we mnie się poruszyło.
Rose powoli obracała filiżankę w kółko.
Spojrzałem na nich.
„Czy Claire jest twoją córką?”
Odpowiedź nadeszła natychmiast.
„Czy ona jest córką Rose?”
Rose odwróciła się w stronę okna.
„Nie” – odpowiedział Richard.
Przesunął kciukiem wzdłuż krawędzi starej notatki.
„Rose była pielęgniarką neonatologiczną, która po cichu zmieniła moje pojmowanie współczucia na wiele lat przed tym, zanim cię poznałam”.
Przez kilka sekund nie potrafiłem dopasować tych słów do wersji historii, którą już stworzyłem.
Wyobrażałam sobie romans.
Ukryta córka.
