„Nikt nie ma tatuażu nad sercem, Richie.”

Zaśmiał się i przyciągnął mnie do siebie. „To nikt, kogo znasz. Przeszedłem to lata temu”.

Ufałam mu całkowicie.

Trzymałam się tego wyjaśnienia przez pięć nieudanych prób leczenia niepłodności. Przylgnęłam do niego ponownie, gdy lekarz delikatnie zalecił nam zaprzestanie starań.

Ale najbardziej wierzyłam mu tego ranka, gdy nieśliśmy do domu wcześniaka, dziewczynkę z ciemnymi oczami, przeraźliwie płaczącą i otuloną kremowym kocykiem wokół jej malutkich nóżek.

Jeszcze raz przeszukałem skrzynkę z narzędziami.

Pod tacą wypełnioną śrubami odkryłem czarną książkę adresową z pękniętym grzbietem.

Prawie wszystkie liczby zostały wykreślone, ale jedno imię pozostało nietknięte.

Róża.

Mój kciuk zawisł nad liczbą.

Potem zadzwoniłem z naszego telefonu stacjonarnego.

Telefon zadzwonił pięć razy.

„Halo?” odpowiedziała kobieta.

Jej głos brzmiał starzej i ostrożnie.

Między nami zapadła cisza.

„Richard?” wyszeptała, najwyraźniej rozpoznając numer. „To naprawdę ty?”

Zacisnąłem mocniej chwyt na splątanym plastikowym kablu słuchawki.