Nie zadzwoniliśmy do Daniela.
Nie potrafiłam wyjaśnić dlaczego, ale coś we mnie nie chciało, żeby wiedział, gdzie jestem.
W szpitalu przyjął nas lekarz o imieniu Robert, mężczyzna po sześćdziesiątce.
Zmierzył mi ciśnienie, zbadał serce, a potem zapytał, czy przechodziłam jakieś poważne operacje.
— Trzy lata temu straciłam obie ręce w wypadku samochodowym.
Lekarz znieruchomiał.

— Czy mogę obejrzeć pani ramiona?
George pomógł mi odsunąć materiał sukienki z ramion.
Robert podszedł bliżej.
Jego wzrok zatrzymał się na moich bliznach pooperacyjnych.
Przez kilka sekund wpatrywał się w nie bez słowa.
Potem spojrzał na George’a.
— Czy pani mąż mógłby wyjść na kilka minut?
