„Mój mąż powiedział mi, że straciłam obie ręce w wypadku samochodowym. Uwierzyłam mu. Ale trzy lata później, kiedy poszłam do lekarza z powodu zupełnie innej choroby, zobaczył moje ramiona i zamarł. Potem spokojnie powiedział: «Czy pani mąż mógłby wyjść na kilka minut?». Kiedy zostaliśmy sami, lekarz zamknął drzwi i zapytał: «Kto powiedział pani, że straciła pani ręce w wypadku samochodowym?». Odpowiedziałam: «Mój mąż». Lekarz spuścił głowę i powiedział: «W takim razie panią okłamał…»”

Nie zadzwoniliśmy do Daniela.

Nie potrafiłam wyjaśnić dlaczego, ale coś we mnie nie chciało, żeby wiedział, gdzie jestem.

W szpitalu przyjął nas lekarz o imieniu Robert, mężczyzna po sześćdziesiątce.

Zmierzył mi ciśnienie, zbadał serce, a potem zapytał, czy przechodziłam jakieś poważne operacje.

— Trzy lata temu straciłam obie ręce w wypadku samochodowym.

Lekarz znieruchomiał.

— Czy mogę obejrzeć pani ramiona?

George pomógł mi odsunąć materiał sukienki z ramion.

Robert podszedł bliżej.

Jego wzrok zatrzymał się na moich bliznach pooperacyjnych.

Przez kilka sekund wpatrywał się w nie bez słowa.

Potem spojrzał na George’a.

— Czy pani mąż mógłby wyjść na kilka minut?