Ale poprosiłam, żeby zabrał mnie do mojej córki.
Kiedy wróciliśmy do domu, Emily przybiegła prosto do mnie.
— Ciociu Lily!
Uklękłam przed nią.
— Emily, kochanie, mogę ci coś powiedzieć?
Uśmiechnęła się.
— Oczywiście!
Łzy spływały mi po policzkach.
— Jestem twoją mamusią.
Dziewczynka przez kilka sekund patrzyła na mnie w milczeniu.
Potem mocno objęła moją szyję swoimi maleńkimi rączkami.
— To znaczy, że wreszcie mogę mówić do ciebie „mamusiu”?
Rozpłakałam się.
— Tak, mój aniołku. Każdego dnia.
Mijały miesiące.
Daniel przyznał się do swojego strasznego błędu, a my przez długi czas pracowaliśmy nad odbudowaniem zaufania w naszym małżeństwie.
Zrozumiał, że nawet największy strach nigdy nie usprawiedliwia takiego oszustwa.
