Na początku Michael to zbagatelizował. „Ona po prostu sprawia kłopoty. Ma dopiero dwa lata”.
Ale jej strach wzrastał z każdą nocą.
Zanosił ją do łazienki, zamykał drzwi i odkręcał wodę tak głośno, że nic nie słyszałam. Za każdym razem, gdy próbowałam iść za nim, blokował mi drogę.
„Nie martw się, Catherine. Zajmę się wszystkim. Potrzebujesz trochę odpoczynku.”
Pewnego wieczoru zauważyłem, że wsunął do kieszeni małe metalowe pudełko.
„Co to jest?” zapytałem.
Jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił. „Nic. Tylko coś z pracy”.
Ale coś w jego oczach mówiło mi, że ukrywa więcej, niż chciał mi wmówić.
Tej nocy prawie nie spałem. Myślałem tylko o przerażonym głosie mojej córki i o tym, jak rozpaczliwie błagała mnie, żebym ją chronił.
Następnego ranka odkryłem dziwny czerwony ślad na plecach Sophie. Michael zignorował go, nawet nie patrząc.
„Prawdopodobnie się podrapała.”
