Dowiedziałem się, dokąd przepłynęły pieniądze. Śledziłem faktury oznaczone jako „gościnność dla klienta”, które w rzeczywistości były fakturami za mieszkanie Jessiki. Skatalogowałem luksusowe zakupy podszywające się pod wydatki firmowe. Zachowałem e-maile, w których Richard mimochodem wspomniał o „naszych dzieciach”, obiecując jednocześnie udziały w firmie, które nigdy nie miały powstać.
A potem zadzwoniłam do prawnika, który sporządził naszą intercyzę — tego samego mężczyzny, którym byłam przed ślubem, a który teraz uczynił ze mnie swoją wypolerowaną ozdobę.
Wszystko milczało aż do poniedziałku, kiedy nalegał, żebym towarzyszył mu na przeglądzie lekarskim dla kadry kierowniczej. Rada wymagała obecności małżonków na ostatniej konsultacji.
Richard wszedł do budynku, jakby był jego właścicielem.
Uśmiechnął się do lekarza, rozluźniony i pewny siebie.
Lekarz otworzył swoją dokumentację, zmarszczył brwi i podniósł wzrok.
„Żona ci jeszcze nie powiedziała?” – zapytał.
I po raz pierwszy od lat uśmiech Richarda zniknął całkowicie.
Część 2
W pokoju zapadła taka cisza, że słyszałam tykanie zegara ściennego, jakby nie miał się gdzie ukryć.
Richard roześmiał się pierwszy – ostro, głucho, wyuczonym śmiechem. „Co mi powiedziałeś?”
Dr Ellison ostrożnie poprawił okulary. „Panie Hawthorne, pańskie wyniki badań płodności pozostają niezmienione. W pańskiej karcie nadal występuje azoospermia nieobturacyjna. Jest to stan trwały. Zostało to przekazane osobie wyznaczonej przez pana pięć lat temu”.
Richard powoli odwrócił się w moją stronę. Cała krew odpłynęła mu z twarzy, zastąpiona czymś surowym i wściekłym.
Spokojnie złożyłam ręce na kolanach. „Powiedziałeś im, żeby do mnie zadzwonili. Powiedziałeś, że zajmuję się „nieprzyjemnymi sprawami”.
Zanim zdążył odpowiedzieć, Jessica otworzyła drzwi – czekała na zewnątrz, upierając się, że jest częścią rodziny. Jej perfumy rozeszły się po pokoju, zanim zdążyła to zrobić.
„Co się dzieje?” zapytała.
