Po jakimś czasie pomogła mi skontaktować się z Jenną. Moja przyjaciółka odebrała za drugim razem i od razu się zaniepokoiła.
„Lena? Gdzie jesteś? Próbowałem się z tobą skontaktować!”
Wyjaśniłem co się stało.
„Nie wracaj z nim” – powiedziała Jenna. „Mówię poważnie. Zostań tam, gdzie jesteś. Przyjadę po ciebie tak szybko, jak będę mogła”.
Po raz pierwszy usłyszałem gniew w czyimś głosie wypowiadającym się w moim imieniu.
Tego wieczoru przyszła Jenna i przytuliła mnie tak mocno, że ledwo mogłem oddychać.
Przyniosła torbę z ubraniami na zmianę, ładowarką do telefonu i kosmetykami. Przyniosła też coś, czego się nie spodziewałem: wydrukowaną kopię wiadomości, którą Kyle wysłał do wspólnego znajomego.
Wygląda na to, że zamieścił już krótki filmik.
Podpis brzmiał:
„Zostawiliśmy Lenę 300 mil od domu. Jej reakcja była bezcenna!”
Zrobiło mi się niedobrze.
Na nagraniu widać, jak biegnę za ciężarówką. Jak krzyczę imię Kyle'a. Jak śmieje się Brad, a Chase trzyma telefon za oknem.
Klip kończy się zniknięciem ciężarówki.
Nie było żadnego wyjaśnienia, co się później wydarzyło. Żadnej wzmianki o moim zagubionym portfelu, rozładowanym telefonie ani o tym, że zostałem bez możliwości powrotu do domu.
Zamienili mój strach w zadowolenie.
A ludzie się śmiali.
Niektórzy komentatorzy nazwali to zabawnym. Inni twierdzili, że przesadzam. Kilku pytało, czy bracia naprawdę zostawili mnie bez pieniędzy i telefonu.
Potem zobaczyłem komentarz, który zmroził mi krew w żyłach.
Ona mu wybaczy. Kobiety zawsze wracają.
Oddałem telefon Jennie.
„On tak właśnie myśli” – powiedziałem.
Jenna spojrzała na mnie.
„To nie dawaj mu tej satysfakcji”.
Tej nocy spałem w pokoju gościnnym Marisol. Nie spałem dobrze, ale byłem bezpieczny.
A bezpieczeństwo, jak zaczynałem rozumieć, nie było sprawą błahą.
