Spojrzał w stronę autostrady, potem znów na mnie.
"To nie jest śmieszne."
Te trzy słowa niemal mnie złamały.
Bo właśnie to próbowałem sobie wmówić. To nie było śmieszne. To nie było nieszkodliwe. To nie było coś, co kochający mąż powinien robić.
Wyjaśniłem, że mój portfel i torebka są w ciężarówce. Nie miałem gotówki, dowodu tożsamości i prawie rozładowanej baterii. Pracownik sklepu zaproponował mi skorzystanie z telefonu, ale nie mogłem sobie przypomnieć numeru innego niż Kyle'a.
Mimo wszystko próbowałem do niego zadzwonić.
Połączenie zostało przekierowane bezpośrednio na pocztę głosową.
Wtedy zauważyłem wiadomość na moim telefonie. Była od niego.
Nie wściekaj się, kochanie. To tylko żart dla kanału. Wrócimy wkrótce. Spokojnie.
Przeczytałem to dwa razy.
Nie zapytał, czy jestem bezpieczny. Nie powiedział, że mu przykro. Nawet nie raczył powiedzieć mi, gdzie oni są.
Nazwał to po prostu żartem.
Miałem ochotę rzucić telefonem o chodnik. Zamiast tego obserwowałem, jak wskaźnik baterii spada do jednego procenta.
Wtedy przyjechał minivan.
Wyszła starsza kobieta. Miała na sobie dżinsy, wyblakłą niebieską koszulę i lekką kurtkę. Miała związane włosy i wyglądała na zmęczoną, tak jak ludzie po długim dniu pracy dla innych.
Spojrzała na mnie, potem na obsługę.
"Wszystko w porządku?"
Pracownik wyjaśnił, co się wydarzyło.
Kobieta patrzyła na mnie przez dłuższą chwilę.
"Czy jesteś ranny?"
