Rozmowa, na którą czekałem pięć lat
Kyle zapytał, czy możemy usiąść.
Zgodziłem się na kilka minut, ponieważ miałem pewne rzeczy do powiedzenia, a nie dlatego, że chciałem cokolwiek zaczynać od nowa.
Przenieśliśmy się w spokojniejsze miejsce, w pobliżu sali przyjęć. Daniel został w pobliżu, rozmawiając z innym wolontariuszem.
Kyle patrzył na mnie przez dłuższą chwilę.
„Wyglądasz na szczęśliwą” – powiedział.
"Ja jestem."
„Nie sądziłem, że naprawdę odejdziesz.”
Powoli skinąłem głową.
„To była część problemu”.
Zmarszczył brwi.
"Co masz na myśli?"
