Moje ręce przestały się ruszać.
Na chwilę znów byłem na stacji benzynowej. Prawie słyszałem warkot silnika ciężarówki i śmiech Brada.
Jednak to uczucie minęło szybciej niż się spodziewałem.
Nie byłem sam. Nie byłem opuszczony. Nie czekałem, aż on zdecyduje, czy zasługuję na szacunek.
Stałem tam, gdzie byłem.
Kyle podszedł powoli.
"Lena?"
Skinąłem głową.
Rozejrzał się po pokoju, a potem znów spojrzał na mnie.
„Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę ty.”
Cześć, Kyle.
Wydawał się zaskoczony moim spokojem.
„Próbowałem cię znaleźć.”
Nie pytałem dlaczego.
Spojrzał na identyfikator na mojej kurtce i przeczytał nazwę organizacji.
„Więc to właśnie robiłeś?”
"Tak."
Spojrzał w stronę stołów, wolontariuszy i fotografii wystawionych przy wejściu.
"Pracujesz tu?"
„Pomagam koordynować program wsparcia”.
Zaśmiał się cicho i niepewnie.
„To jest... inne.”
Czekałem.
Przeniósł ciężar ciała.
