„Była wściekła” – powiedział Brad.
„Przejdzie jej to” – odpowiedział Kyle. „Zawsze tak jest”.
Chase się roześmiał.
„Poczekaj, aż zobaczy cały film”.
Obejrzałem tylko kilka sekund, po czym wyłączyłem.
Dziwnie było patrzeć, jak mężczyzna, z którym dzieliłem dom, mówił o mnie, jakbym był postacią z komedii.
Przypomniałem sobie, jak broniłem go przed przyjaciółmi. Przypomniałem sobie, jak mówiłem mamie, że Kyle jest po prostu niedojrzały, że nie zawsze rozumie, kiedy żart zabrnął za daleko.
Wymyślałem wymówki, bo przyznanie się do prawdy wiązałoby się z koniecznością odpowiedzenia na trudne pytanie:
A co jeśli nie był po prostu nieostrożny?
A co jeśli sprawiało mu przyjemność to, że mógł mnie zawstydzić?
Komentarze pod filmem zaczęły się zmieniać w miarę jak pojawiały się nowe szczegóły.
Ktoś zapytał, dlaczego zostałam bez torebki.
Inna osoba zauważyła, że kobieta, która utknęła setki kilometrów od domu, może narazić się na prawdziwe niebezpieczeństwo, zwłaszcza jeśli nie ma pieniędzy ani środka transportu.
Widz napisał:
Wyobraź sobie, że rozładował jej się telefon, zanim znalazłaby kogoś, kto mógłby jej pomóc.
Ten komentarz utkwił mi w pamięci.
Ponieważ dokładnie to się wydarzyło.
Mój telefon padł. Miałem szczęście, że pracownik stacji benzynowej i nieznajomy byli gotowi pomóc. Gdyby miejsce było bardziej odosobnione, gdyby stacja była zamknięta albo gdyby Marisol się nie zatrzymała, sytuacja mogłaby być o wiele gorsza.
Kyle nazwał krytykę przesadą.
Stwierdził, że ludzie w Internecie nie rozumieją jego poczucia humoru.
Brad zamieścił zdjęcie ze śmiechem.
Chase twierdził, że wiedziałem, że filmują.
