Ponieważ Derek nie był złym człowiekiem w taki sposób, w jaki ludzie zazwyczaj sobie wyobrażają złych ludzi.
Był typem człowieka, którego ludzie opisywali jako godnego zaufania.
A jednak, gdy nadszedł najgorszy moment mojego życia, jego pierwszym odruchem było obliczenie, ile go to może kosztować.
Tego wieczoru odwiozłem Nolana do domu.
Zasnął w samochodzie, wciąż trzymając w rękach zepsuty wóz strażacki.
Zaniosłem go na górę i umieściłem w pokoju gościnnym.
W ciągu kilku minut obudził się, krzycząc do matki. Trzymałem go prawie do świtu.
Derek został na dole i przeglądał telefon.
O 5:17 rano zapukał do drzwi sypialni.
"Laur?"
Nolan spał wtulony w moją pierś.
Derek stał w drzwiach, już ubrany w kurtkę.
„Muszę iść do domu. Prawie nie spałem.”
„Naprawdę musimy omówić, co będzie dalej”.
"Co masz na myśli?"
„Z nim.”
„Derek, Nolan jest moją rodziną.”
„Rozumiem. Ale on nie jest automatycznie mój.”
Kontynuował: „Za trzy miesiące bierzemy ślub, Laurel. Nie możemy udawać, że to niczego nie zmienia”.
Chwilę później mój telefon zawibrował.
To była wiadomość od Dereka.
Musimy podjąć decyzję co do chłopca zanim zaczniemy płacić więcej za ślub.
Potem spojrzałam na Nolana śpiącego z małą rączką owiniętą wokół mojego palca.
Po prostu nie wiedziałem, jak bezlitośnie Derek podejmie taką decyzję...
CZĘŚĆ 2 — CENA MIŁOŚCI DO SIEROT
Trzy dni po tym, jak pochowałem mojego brata i bratową, Derek przybył do mojego domu, niosąc dwa tuziny czerwonych róż.
Do tego czasu Nolanowi nie udało się przespać dłużej niż dwie godziny z rzędu.
Odmówił jedzenia czegokolwiek poza krakersami, płakał, gdy znikałam mu z oczu i krzyczał, gdy usłyszał trzask drzwi samochodu na zewnątrz.
Mój piękny, trzypokojowy dom stał się miejscem porozrzucanych zabawek, brudnej bielizny, niedokończonych posiłków i ciągłego strachu.
Kiedy Derek wszedł do środka, rozejrzał się dookoła z widocznym obrzydzeniem.
„Boże, Laurel. Co się stało z tym miejscem?”
Klęczałam na dywanie i zmywałam zupę z kurczakiem i makaronem, którą Nolan niechcący przewrócił podczas ataku paniki.
„Nie miałam czasu na sprzątanie.”
Derek ominął wyciek.
„Może powinieneś kogoś zatrudnić.”
„Staram się znaleźć opiekunkę, przy której Nolan będzie czuł się bezpiecznie”.
„Cóż, przynajmniej przyniosłem coś, co rozjaśni to miejsce.”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Nolan krzyknął z korytarza.
„Ciociu Laurel! Nie odchodź!”
„Nie wychodzę, kochanie.”
Derek wydał z siebie zirytowany dźwięk.
„Czy on to robi cały dzień?”
"Czasami."
„Jak długo to ma trwać?”
„Jego rodzice zmarli sześć dni temu.”
„Wiem, Laurel. Ale dzieci są odporne. On pójdzie dalej.”
„Derek, widział śmierć swoich rodziców.”
„Mówię, że nie można pozwolić mu kontrolować wszystkiego”.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
