Natychmiast się zatrzymał.
— Dobrze, Emily. Na dzisiaj wystarczy.
Ale następnego dnia znów tam wróciliśmy.
Za każdym razem wracałam do domu w mokrych ubraniach, z zaczerwienionymi oczami i drżącymi rękami.
Mama zaczęła to zauważać.
— Emily, co się z tobą dzieje?
— Nic, mamo.
— To dlaczego płakałaś?
— Jestem po prostu zmęczona.
Pewnego wieczoru zauważyła, jak bardzo zbladłam, kiedy zadzwonił do mnie dziadek.
— Kochanie, boisz się swojego dziadka?
Przez dłuższą chwilę milczałam.
— Mamo, nie chcę już chodzić do tego lasu.
Mama chwyciła mnie za ręce.
— Więc nie chodź. Nikt nie ma prawa cię do niczego zmuszać.
Ale odpowiedziałam przez łzy:
