Część 2

Wpatrywałem się w raport DNA, aż litery zaczęły się rozmazywać.

Dawid Harris.

Mój wujek.

Mój biologiczny ojciec.

Mieszkanie nagle wydało mi się za ciasne. Każde urodziny, każde Boże Narodzenie i każdy moment, kiedy rodzice mówili: „Wybraliśmy cię, bo byłeś wyjątkowy”, rozpłynęły się w mojej pamięci. Nie zostałem adoptowany od nieznanego studenta. Byłem biologicznie związany z tą samą rodziną, która całe życie mnie oszukiwała.

Zanim straciłam odwagę, zadzwoniłam pod numer, który znalazłam dla Davida w Seattle.

Odebrał po czterech sygnałach.

"Cześć?"

Ścisnęło mnie w gardle. „Czy to David Harris?”

„Tak. Kto dzwoni?”

„Mam na imię Emma.”

Nastąpiła chwila ciszy.

To nie było zamieszanie.

To było rozpoznanie.

Potem wyszeptał: „Emma?”

Nogi niemal się pode mną ugięły.

„Znasz mnie.”

Wypuścił drżący oddech. „Wiem o tobie, odkąd się urodziłeś”.

Przycisnąłem dłoń do piersi. „Czy jesteś moim ojcem?”

Cisza trwała zbyt długo.

W końcu powiedział: „Tak”.

To jedno słowo coś we mnie złamało.

David opowiedział mu wszystko fragmentarycznie. W wieku dwudziestu trzech lat zakochał się w Carolyn Miller. Była zaręczona z jego najbliższym przyjacielem, Michaelem Reedem, choć ich związek już się rozpadał. Carolyn zaszła w ciążę. Zanim David zdążył podjąć decyzję, wtrącili się jego starszy brat Robert i Linda.

Moi rodzice.