Przy ołtarzu Adrian zwrócił się do mnie. „Chcesz, żebym teraz przestał?”
Spojrzałem na moich rodziców, którzy stali pod żyrandolami z arogancją.
„Jeszcze nie” – szepnąłem. „Niech skończą”.
Mój ojciec podszedł bliżej, rozkoszując się niewygodą panującą w pokoju.
„Claire zawsze kolekcjonuje zepsute rzeczy” – powiedział. „Bezpańskie psy. Martwe projekty. Teraz mąż, który nawet nie może przy niej ustać”.
Kilku gości odwróciło wzrok.
Palce Adriana zacisnęły się na hamulcu wózka inwalidzkiego.
Wtedy drzwi sali balowej się otworzyły i bez zaproszenia weszło dwunastu dyrektorów w ciemnych garniturach.
Mój ojciec zmarszczył brwi.
Tego dnia po raz pierwszy się uśmiechnąłem.
CZĘŚĆ 2
Grupą kierował Samuel Price, główny radca prawny Mercer Manufacturing. Za nim stali przedstawiciele trzech banków, dwóch firm private equity oraz największy klient firmy.
Uśmiech mojego ojca zbladł. „Samuelu? Co to jest?”
Samuel nie odpowiedział. Podszedł prosto do Adriana i podał mu czarną teczkę.
„Wszystko jest już gotowe” – powiedział. „Własność została przeniesiona o dziewiątej rano”.
Vanessa zaśmiała się zbyt szybko. „Własność czego?”
Adrian otworzył teczkę, ale nie spojrzał w dół. „Mercer Manufacturing”.
Wydawało się, że w pomieszczeniu zabrakło powietrza.
Mama chwyciła ojca za ramię. Wpatrywał się w Adriana, potem w Samuela, jakby czekał, aż ktoś przyzna, że to teatr.
„To niemożliwe” – powiedział. „Nasz główny pożyczkodawca nigdy nie zatwierdziłby sprzedaży”.
„Sami o to prosili” – odpowiedział Samuel. „Po zapoznaniu się z dowodami oszustwa związanego z umową, sfałszowania inwentarza i sprzeniewierzenia środków z pożyczki”.
Twarz mojego ojca stwardniała. „Claire.”
Nic nie powiedziałem.
