To jeden z powodów, dla których raport zeznań świadków należy traktować jako początek dochodzenia, a nie jego zakończenie. Osoby kontaktujące się z organami ścigania mogą przekazać istotne spostrzeżenia, ale nie są odpowiedzialne za orzekanie o naruszeniu prawa. Ich rolą jest jak najdokładniejsze opisanie zaobserwowanych faktów i umożliwienie przeszkolonemu personelowi oceny sytuacji.
Według relacji funkcjonariusze przybyli, aby zbadać sytuację z udziałem młodej kobiety i martwego dzikiego zwierzęcia. To połączenie naturalnie rodzi pytania. Czy zwierzę było już martwe, gdy świadkowie zauważyli aktywność? Czy ktoś je ruszał lub dotykał? Czy zwierzę było chronione na mocy lokalnych przepisów? Czy w danym miejscu obowiązywały specjalne przepisy regulujące działalność człowieka? I czy zachowanie opisane przez świadków zostało właściwie zrozumiane?
Oryginalna historia nie odpowiada na te pytania. Opisuje rozwijające się śledztwo i podkreśla, że o jego wyniku powinny decydować dowody i procedury prawne.
Ten brak szczegółów jest znaczący. Czytelnik może mieć ochotę wypełnić luki domysłami, zwłaszcza gdy nagłówek zawiera słowa takie jak „niepokojący” lub „podejrzany”. Słowa te jednak opisują, jak postrzegano daną sytuację; nie stanowią one niezależnego dowodu na to, co się wydarzyło.
Dokładne śledztwo powinno rozpocząć się od oddzielenia tego, co znane, od tego, co pozostaje niepewne. Obecność martwego zwierzęcia to jedno. Zachowanie obserwowane przez zwiedzających to drugie. Tożsamość i działania obecnych osób to odrębne kwestie. Każda z nich powinna zostać zbadana, a nie łączona w jeden dramatyczny wniosek.
Zdjęcie należy również interpretować w tym kontekście. Wydaje się, że przedstawia kobietę w towarzystwie lub pod nadzorem funkcjonariuszy. Nie ujawnia, co wydarzyło się przed wykonaniem zdjęcia, jakie pytania zadawali funkcjonariusze, czy kobieta była formalnie zatrzymana ani jaki status prawny mogła mieć. Zdjęcie może zilustrować historię, ale nie może zastąpić dowodu.

