Młoda matka spojrzała na niego, zdziwiona strachem i podejrzliwością w jego głosie.
„Tak” – odpowiedziała cicho. „I są piękne”.
Ale on nadal się gapił.
Jego zmieszanie przerodziło się w gniew.
„Jak to możliwe?” – zapytał. „Spójrz na nich. Spójrz na nas”.
Miała problem ze zrozumieniem, co on sugeruje.
„To nasze dzieci” – powiedziała mu. „Cała piątka”.
Cofnął się.
„Nie. To nie może być prawda.”
Jej wyczerpanie nagle zniknęło pod falą paniki.
"Co mówisz?"
Spojrzał ponownie na dzieci, a potem znów na nią.
"Zdradziłeś mnie."
Oskarżenie to uderzyło ją mocniej niż cokolwiek, czego doświadczyła w czasie ciąży.
Próbowała mu wytłumaczyć, ale on nie chciał słuchać.
Nie było żadnych dowodów zdrady. Żadnego wyznania. Żadnej rozmowy o złożoności odziedziczonych cech fizycznych.
Początkowo doszedł do wniosku, że wygląd dzieci świadczy o niewierności matki.
A założenie to stało się w jego umyśle niepodważalnym faktem.
Wyciągnęła ku niemu rękę.
„Proszę. Nie rób tego. To twoje dzieci.”
Ale on się odwrócił.
Nie trzymając na rękach ani jednego dziecka, nie pocieszając partnerki i nie zastanawiając się nad tym, co jego odejście będzie oznaczać dla piątki noworodków, ruszył w stronę drzwi.
Zawołała za nim.
Nie wrócił.
Drzwi się zamknęły.
