Nasze dzieci również przez to cierpiały. Emma odmówiła rozmowy o ojcu podczas kolacji z okazji ukończenia szkoły, a Josh rzadko odwiedzał jego mieszkanie.
— Czy kiedykolwiek pomyślałeś o tym, co im robisz? — zapytałam.
— Każdego dnia.
Wyszłam ze szpitala, nie obiecując mu niczego.
W domu zaczęłam przeglądać stare rodzinne fotografie. Znalazłam zdjęcia Daniela uczącego Emmę jazdy na rowerze, trzymającego małego Josha na rękach i śmiejącego się razem z nami na plaży.
Przypomniałam sobie drobne sytuacje, na które kiedyś nie zwracałam uwagi: jak z trudem wstawał po zmywaniu naczyń i jak podczas spacerów czasami przytrzymywał się poręczy.
Za zgodą Daniela zadzwoniłam do jego lekarki.
Wyjaśniła mi, że choroba znacznie postąpiła. Daniel miał poważne problemy z połykaniem, a niedawno zachorował na zachłystowe zapalenie płuc.
— Dalsze leczenie raczej nie odwróci przebiegu choroby — powiedziała. — Naszym priorytetem jest zapewnienie mu komfortu i złagodzenie cierpienia.
— Ile czasu mu zostało?
— Trudno dokładnie powiedzieć, ale być może zaledwie kilka dni.
Poczułam, jak serce podchodzi mi do gardła.
Kilka dni później odwiedziłam mieszkanie Daniela, żeby zabrać trochę jego ubrań. Znalazłam brudne naczynia, nieotwartą korespondencję, niemal pustą lodówkę i balkonik do chodzenia stojący obok łóżka.
Na lodówce wisiało zdjęcie naszej rodziny.
Usiadłam i rozpłakałam się.
Przez cały ten czas zmagał się z chorobą samotnie, zaledwie kilka kilometrów ode mnie, podczas gdy ja wierzyłam, że cieszy się nowym życiem, które sam wybrał.
Kiedy wróciłam do szpitala, opowiedziałam mu, co znalazłam.
— Nie musiałeś przechodzić przez to wszystko sam — powiedziałam.
