— Jakie litery?
- Ona napisała do ciebie.
Podniosłem głowę.
- Do mnie?
— Kilka razy. Ale najwyraźniej nigdy tego nie wysłała.
Luke wyciągnął z kieszeni małą kopertę. Papier był zniszczony, a na przodzie widniało moje nazwisko.
Rozpoznałem pismo Claire.
„Czy mogę?” zapytałem.
Syn skinął głową.
Otworzyłem kopertę.
W środku znajdował się ręcznie napisany list.
Droga Mary.
Nie wiem, czy mam prawo się z tobą kontaktować po tym wszystkim, co się wydarzyło. Prawdopodobnie już nigdy nie będziesz chciał mnie widzieć. Możesz mnie nawet znienawidzić, jeśli poznasz prawdę.
Powinienem był ci powiedzieć wcześniej.
Powinienem był przyjść do ciebie, zapukać do twoich drzwi i powiedzieć, że zamieniliśmy się chłopcami. Ale za każdym razem, gdy miałem to zrobić, wyobrażałem sobie, że patrzysz na mnie i myślisz, że chcę ci odebrać dziecko.
Nie chciałem cię zranić.
Bałam się po prostu stracić syna, którego wychowywałam.
Ale teraz rozumiem, że ty też masz prawo wiedzieć.
Ben nie jest moim biologicznym dzieckiem. A Luke nie jest twoim biologicznym dzieckiem.
Nie wiem, jak możemy żyć z tą świadomością. Ale wiem jedno: nasi chłopcy nie są winni temu, że dorośli nie przyznają się do błędu.
Przepraszam.
Klara".
Skończyłem czytać list i położyłem go na stole.
Chciałem krzyczeć.
Chciałem wstać, wybiec na ulicę, znaleźć osobę, która popełniła błąd i zażądać wyjaśnień.
Ale najbardziej chciałam przytulić Luke'a.
Mój Luke.
Ten sam chłopiec, którego trzymałam w ramionach w dniu urodzin, któremu czytałam bajki, którego nauczyłam wiązać sznurowadła i który po raz pierwszy nazwał mnie mamą.
Spojrzałem na mojego syna.
- Myślisz, że teraz będę cię uważać za obcego?
Pozostał milczący.
- Luke, spójrz na mnie.
Spojrzał w górę.
- Jesteś moim synem.
- Ale ja nie...
- Nie waż się kończyć tego zdania.
Płakał jeszcze mocniej.
- Mama...
Wstałam, obeszłam stół dookoła i przytuliłam go.
