To była kopia oświadczenia sporządzonego kilka lat temu. Na górze widniało imię Claire. Poniżej jej podpis.
Rozpoznałem jej pismo. Zawsze pisała dużymi literami, pochylając je lekko w prawo.
W dokumencie stwierdzono, że kobieta skontaktowała się z placówką medyczną po otrzymaniu wyników testu genetycznego i poprosiła o ponowne zbadanie okoliczności narodzin syna.
Czytałam powoli, jakbym miała nadzieję, że jeśli poświęcę temu czas, słowa się zmienią.
Ostatnia część brzmiała:
„Na podstawie powtórnego testu genetycznego ustalono, że nie ma biologicznego pokrewieństwa między Claire Wilson a dzieckiem zarejestrowanym jako Ben Wilson. Wyniki te wymagają zbadania możliwości błędnej identyfikacji noworodków podczas ich pobytu na oddziale położniczym”.
Zamknąłem oczy.
- NIE…
- Mamo, czytaj dalej.
- To jest niemożliwe.
— Przeczytaj do końca.
Spojrzałem ponownie w dół.
Na dole dokumentu widniało inne nazwisko.
Mój.
Obok była notatka: „Nie powiadomiono przedstawiciela prawnego”.
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
— Dlaczego moje nazwisko się tu znalazło?
Luke uśmiechnął się gorzko.
- Bo ciebie też sprawdzali.
- Co?
Ben zrobił test DNA. Początkowo chciał tylko poznać historię swojej rodziny. Potem wyniki pokazały, że Claire nie była jego biologiczną matką. Zaczął zadawać pytania, znalazł stare dokumenty, a potem zrobił kolejny test.
- Z kim?
Luke spojrzał mi prosto w oczy.
- Ze mną.
Przestałem oddychać.
- Co mówisz?
— Ben i ja jesteśmy kimś więcej niż tylko przyjaciółmi z dzieciństwa, mamo.
Zamilkł.
Spojrzałem na niego, ale nie zrozumiałem, co właściwie chciał powiedzieć.
„Jesteśmy braćmi” – powiedział Luke. „Biologicznymi braćmi”.
W kuchni zrobiło się tak cicho, że usłyszałem studzenie stygnącego metalu na kuchence.
„Nie” – wyszeptałem. „Nie, Luke. To pomyłka”.
- Ja też tak powiedziałem.
— Możliwe, że pomyliłeś próbki.
— Powtórzyliśmy test w innym laboratorium.
- Ale…
- Mamo, mamy tego samego biologicznego ojca i tę samą biologiczną matkę.
Spojrzałem na niego.
- Co?
Skinął głową.
