Odwróciłem się.
Miranda już na mnie nie patrzyła.
Wpatrywała się w coś ponad moim ramieniem, a jej twarz była zupełnie pozbawiona kolorów.
„O mój Boże” – wyszeptała.
Za mną stał mężczyzna, niosąc pod pachą dwa zwinięte ręczniki i w drugiej ręce papierową torbę.
Paweł.
Mąż Mirandy.
Zatrzymał się obok niej, uniósł brew i powiedział: „Mirando, jaką interesującą rozmowę prowadzisz. Słyszałem ją aż od wejścia”.
Położył torbę na pobliskim krześle i zwrócił się do mnie.
„Pani Harper, przepraszam” – powiedział. „Uczyła pani naszego syna przez sześć miesięcy, kiedy ja byłem w podróży służbowej, a on co tydzień wracał do domu, mówiąc, że była pani pierwszą nauczycielką, która dała mu odwagę, by czytać na głos”.
Wszyscy nadal się temu przyglądali, ale ich uwaga skupiła się na Mirandzie.
Jej usta się rozchyliły.
Nie wypowiedział ani jednego słowa.
Paul nadal na mnie patrzył i wtedy zrozumiałem, jaką to było życzliwość.
„Przykro mi, że zakłóciłeś swój dzień” – powiedział.
Przełknąłem ślinę i przyciągnąłem Daisy bliżej siebie.
„Przyjechaliśmy tu, bo moja siostra zasłużyła na szczęśliwy dzień” – powiedziałem. „Nie pozwolę, żeby zapamiętała to w ten sposób”.
Daisy przytuliła swoją twarz do mojej.
Paul spojrzał na nią i zauważył zarys jej głowy pod czepkiem pływackim oraz to, jak szczupłe były jej ramiona.
„Czy pozwolisz mi wynająć ci zacienioną altanę?” – zapytał. „W spokojniejszym miejscu”.
Pokręciłem głową. „To nie jest konieczne”.
„To nie jest jałmużna” – powiedział. „To najmniej, co mogę zrobić, żeby zrekompensować to, co się stało”.
Za nim Miranda w końcu odzyskała głos.
Odwrócił się w jej stronę.
„Usiądź z Evanem” – powiedział.
Nigdy nie podnosił głosu ani nie zachowywał się w sposób groźny. Zachowywał całkowity spokój i racjonalne myślenie.
Miranda cofnęła się.
Poza tym.
Usiadła na najbliższym leżaku.
Chwilę później obok niej pojawił się Evan, niosąc roztopiony, niebieski rożek śnieżny.
Spojrzał na swoją matkę, potem na mnie, potem na Daisy i w końcu znów na swoją matkę.
„Mamo” – powiedział – „pani Harper ma prawo pływać”.
Nikt nie odpowiedział.
Miranda zacisnęła usta w wąską linię.
