Kiedy zaszłam w ciążę, Grant wydawał się jeszcze bardziej podekscytowany niż ja.
Pomalował pokój naszego dziecka na jasnożółty kolor, spędził całą sobotę na składaniu łóżeczka i pomógł mi wybrać ubranka dla malucha.
Myślałem, że w końcu znalazłem szczęście, o którym marzyłem przez całe dzieciństwo.
Tylko jedna rzecz mnie niepokoiła.
Grant pracował jako wykonawca robót budowlanych i często nie mógł wyjść na noc.
Czasami znikał na dwa, trzy dni.
Wyjaśnił, że jego firma realizuje projekty w kilku miastach i pilnie potrzebuje doświadczonych kierowników.
Uwierzyłem mu.
Przecież dlaczego miałabym nie ufać mężczyźnie, którego poślubiłam?
Ale cztery dni przed terminem porodu wszystko, w co wierzyłam w odniesieniu do mojego męża, legło w gruzach.
Wszystko zaczęło się od niespodziewanego pukania.
Stałem w kuchni, gdy ktoś zadzwonił do drzwi.
Otworzyłem drzwi i zamarłem.
„Miles?”
Mężczyzna stojący przede mną wyglądał na starszego i szczuplejszego, niż pamiętałem, ale małej blizny nad brwią nie dało się pomylić.
Miles był moim najbliższym przyjacielem w sierocińcu.
