Z góry usłyszeliśmy, jak Mia nas woła.
Poszliśmy razem do jej pokoju.
Siedziała na łóżku ze swoim pluszowym królikiem.
„Czy babcia odeszła?” zapytała.
„Tak, kochanie” – powiedziałem.
"Czy ona jest szalona?"
„Nie. Ona wie, że to, co zrobiła, było złe”.
Mia się nad tym zastanowiła.
„Czy ona jeszcze raz zrobi tę historię z ciastem?”
Daniel usiadł obok niej.
„Nie, kochanie. Nigdy więcej.”
Przyjrzała mu się uważnie.
"Obietnica?"
Wyciągnął mały palec.
"Obietnica."
Mia połączyła swoje palce z jego palcami.
Potem wdrapała się na jego kolana.
Później tego popołudnia zapytała, czy moglibyśmy dostać jeszcze jeden tort urodzinowy.
Powiedziałem jej, że możemy.
Chciała małą świecę z różowym lukrem i czterema świeczkami, taką jak pierwsza.
Więc Daniel poszedł i kupił jeden.
Tym razem postawiliśmy tort na stole, pozwoliliśmy Mii zdmuchnąć świeczki i zrobiliśmy rodzinne zdjęcie, o którym zawsze marzyłem.
Nikt nie dotykał jej twarzy. Nikt się z niej nie śmiał.
A kiedy Mia poprosiła o największy kawałek, daliśmy jej go.
Ponieważ jedyne, o co powinna martwić się czterolatka w dniu swoich urodzin, to czy dostanie wystarczająco dużo lukru.
