Tym razem się uśmiechnęła.
Po raz pierwszy od czasu obelgi jej twarz odzyskała nieco koloru.
Alaryk kontynuował.
„Twoja mama była jedyną osobą, która traktowała mnie tam poważnie. Próbowała wszystkiego, co robiłem. Została po godzinach, kiedy testowałem przepisy. Powiedziała właścicielowi, że zasługuję na szansę w kuchni”.
Mama spojrzała w dół.
"Zasłużył na to."
„Zwolnili mnie dwa miesiące później”.
Mrugnęłam.
„To nie brzmi jak ratowanie twojej kariery”.
Alaryk zaśmiał się cicho.
"Ja też na to zasłużyłem."
Mama westchnęła.
"Pokłóciłeś się z właścicielem."
„Podał zepsute owoce morza”.
"Rzuciłeś patelnią."
„To nie było w nim.”
„Wylądowało obok niego.”
„Źle celowałem”.
Kilka osób w pobliżu cicho się zaśmiało.
Napięcie w pokoju zelżało.
Nawet ja się uśmiechnąłem.
Wtedy wyraz twarzy Alaryka znów złagodniał.
„Potem Molly pomogła mi znaleźć inną pracę.”
Wzrok mamy powędrował w stronę stołu.
"Każdy by tak zrobił."
„Nie” – powiedział. „Nie zrobiliby tego”.
Jego głos się zmienił.
Nie było głośno.
Nie było takiej potrzeby.
"Nigdy o tym nie zapomniałem."
Mama wyglądała na zakłopotaną tą uwagą.
