Pewnego wieczoru, zamykając drzwi wejściowe, zwyczajowo założyła na szyję stary mosiężny łańcuszek.
Dokładnie ten sam, który zamontował mój dziadek.
Spojrzałem na nią i się uśmiechnąłem.
Nie dlatego, że bała się kolejnej wizyty.
Bo za tymi drzwiami znajdowało się to, co najcenniejsze.
Jej córka.
Jej spokój.
I dom, który udało jej się uratować.
Koniec historii.
