W poniedziałek Wiera spotkała się z prawniczką Jeleną Siergiejewną.
Położyłem przed nią umowę o podziale majątku, wyciągi z kredytu hipotecznego i stare umowy.
Specjalista dokładnie wszystko przestudiował.
„Twój były mąż rzeczywiście mógłby ubiegać się o udział we wspólnie nabytej nieruchomości, gdyby podział nie został sformalizowany. Masz jednak umowę notarialną, która wyraźnie określa los mieszkania”.
Vera westchnęła.
- Czyli nie może zażądać po prostu połowy?
„Każdy może po prostu wysunąć żądanie. Ale legalność tego żądania to już inna sprawa. Aby zmienić wynik podziału, potrzebne byłyby poważne podstawy prawne”.
Prawnik odwrócił stronę.
— A tutaj jest napisane, że zapłaciłeś mu czterysta pięćdziesiąt tysięcy rubli odszkodowania.
- Tak. Część pieniędzy pożyczyłem wtedy od brata.
— Czy nadal masz potwierdzenie przelewu?
Vera dostała wyciąg.
Elena Siergiejewna skinęła głową.
— Dobrze. Skąd wziąłeś pieniądze na zakup mieszkania?
— Sprzedałem jednopokojowe mieszkanie mojej babci. Należało do mnie, zanim się pobraliśmy.
— Czy umowa sprzedaży i przepływ środków zostały zachowane?
— Mamy wszystko.
Prawnik się uśmiechnął.
„W takim razie mamy jeszcze więcej dokumentów, niż się spodziewałam. Powiedz mi tylko, dlaczego twój były mąż uważa, że umowa jest już nieważna?”
Vera pokręciła głową.
„Myślę, że dlatego, że miał nadzieję, że go zgubiłam.
Jelena Sergeevna zamknęła folder.
- Niech więc zobaczy, że twoja pamięć księgowa jest o wiele lepsza, niż się spodziewał.
Etap 5. Rozmowa, której Żanna się nie spodziewała
Trzy dni później zadzwoniła Żanna.
— Vera, przepraszam, że przeszkadzam. Czy mogę zadać ci jedno pytanie?
— Pytaj śmiało.
— Gleb mówi, że pomógł ci spłacić kredyt hipoteczny przez sześć lat. To prawda?
Vera zamknęła oczy.
— Nie. Po rozwodzie sama opłacałam swoje rachunki. Nadal mam dokumenty bankowe.
W kolejce zapadła cisza.
— Powiedział też, że zostawił ci połowę mieszkania dla swojej córki.
„Żanna, podzieliliśmy majątek u notariusza. On dostał samochód, garaż i odszkodowanie. Ja zatrzymałam mieszkanie i zobowiązania kredytowe”.
- Nie powiedział mi o tym.
Vera milczała przez kilka sekund.
„Widzisz, naprawdę nie chcę ingerować w twoje małżeństwo. Ale nie zamierzam też po raz drugi oddawać mieszkania”.
Zanna westchnęła ciężko.
— Myślałem, że prosimy go o to, do czego miał prawo.
- To niech ci pokaże umowę.
