Pamiętam tylko, że patrzyłam na twarz pielęgniarki. Wyglądała na smutną, jakby ktoś przekazał mi straszną nowinę, zanim zdążyłam pokochać swoje dziecko.
Potem spojrzałem na Briana.
Stał pod ścianą, blady i zamarznięty.
Nie prosił, żeby móc trzymać dziecko.
Nie podszedł nawet bliżej.
Później, gdy zabierali naszego syna na kontrolę, Brian usiadł przy moim łóżku i szepnął:
„Nie możemy tego zrobić”.
Powoli obróciłem głowę.
"Co masz na myśli?"
Spojrzał na podłogę.
„Jesteśmy młodzi. Nie jesteśmy gotowi na taki styl życia”.
Taki rodzaj życia.
Te słowa utkwiły mi w piersi niczym kamień.
Zapłakałam i powiedziałam mu, że jest naszym dzieckiem.
Ale Brian nie przestawał mówić.
