„To nie ciąża. Twoja matka ma ogromny guz jajnika, który wypełnił się płynem – dlatego jej brzuch tak bardzo urósł. Nietypowe wyniki badań krwi są spowodowane hormonami produkowanymi przez guz.”
„Czy to rak?” zapytałam, a mój głos był ledwie szeptem.
„Jeszcze nie wiemy. Ale nie możemy opóźniać operacji”.
Daniel wziął mnie za rękę.
„Mamo, damy radę. Ale proszę, powiedz mi, co chciałaś powiedzieć o tacie”.
Długo milczałam. W końcu wyjęłam z torebki stare zdjęcie.
„Trzy dni przed śmiercią twój ojciec zabrał mnie na wizytę. Wtedy lekarze odkryli niewielką nieprawidłowość tkankową. Robert bardzo się przestraszył i błagał mnie, żebym upewnił się, że kontynuuję leczenie”. — A co się stało później?
— Po jego śmierci nigdy więcej nie poszłam do lekarza. Bałam się usłyszeć złe wieści. W końcu przekonałam samą siebie, że wszystko po prostu minęło samo.
Mój syn spojrzał na mnie, a jego wyraz twarzy był pełen bólu.
— Mamo, dwanaście lat? Utrzymywałaś to wszystko w tajemnicy przez dwanaście lat?
Skinąłem głową.
