Kiedy 80-letnia kobieta, która ledwo stała na nogach, pojawiła się na zawodach pływackich, młodzi pływacy zaczęli z niej otwarcie kpić.

Miała na sobie stary niebieski kostium kąpielowy, czerwony czepek i okulary pływackie. Szła bardzo powoli, lekko zgarbiona. Jej ręce drżały, a nogi wydawały się tak słabe, że wyglądała, jakby miała upaść w każdej chwili.

Gdy Evelyn podeszła do basenu, jeden z pływaków wybuchnął śmiechem.

— Dziewczyny, patrzcie! Wygląda, jakby ktoś pomylił basen z domem spokojnej starości!

Jej przyjaciółka odwróciła się i także zaczęła się śmiać.

— Boże, czy ona naprawdę dotarła tu sama? Czy ktoś przywiózł ją na wózku inwalidzkim?

Pozostałe dziewczyny zaczęły wymieniać spojrzenia i chichotać.

Evelyn wszystko słyszała, jednak nadal powoli szła wzdłuż basenu.

Nagle podeszła do niej wysoka, młoda kobieta o imieniu Christina.

— Babciu, szukasz kogoś? Miejsca dla widzów są na górze.

„Nie, moja droga. Przyjechałam wziąć udział w konkursie” – odpowiedziała spokojnie Evelyn.

Christina patrzyła na nią przez kilka sekund, po czym wybuchnęła głośnym śmiechem.

— Co?! Mówisz serio? Dziewczyny, słyszałyście? Babcia chce się z nami ścigać!

Jedna z pływaczek teatralnie podniosła ręce do głowy.