Miała na sobie stary niebieski kostium kąpielowy, czerwony czepek i okulary pływackie. Szła bardzo powoli, lekko zgarbiona. Jej ręce drżały, a nogi wydawały się tak słabe, że wyglądała, jakby miała upaść w każdej chwili.
Gdy Evelyn podeszła do basenu, jeden z pływaków wybuchnął śmiechem.
— Dziewczyny, patrzcie! Wygląda, jakby ktoś pomylił basen z domem spokojnej starości!
Jej przyjaciółka odwróciła się i także zaczęła się śmiać.
— Boże, czy ona naprawdę dotarła tu sama? Czy ktoś przywiózł ją na wózku inwalidzkim?
Pozostałe dziewczyny zaczęły wymieniać spojrzenia i chichotać.
Evelyn wszystko słyszała, jednak nadal powoli szła wzdłuż basenu.
Nagle podeszła do niej wysoka, młoda kobieta o imieniu Christina.
— Babciu, szukasz kogoś? Miejsca dla widzów są na górze.
„Nie, moja droga. Przyjechałam wziąć udział w konkursie” – odpowiedziała spokojnie Evelyn.
Christina patrzyła na nią przez kilka sekund, po czym wybuchnęła głośnym śmiechem.
— Co?! Mówisz serio? Dziewczyny, słyszałyście? Babcia chce się z nami ścigać!
Jedna z pływaczek teatralnie podniosła ręce do głowy.
