CLAIRE: Proszę, odpowiedz. Martwimy się.

Patrzyłem na słowa, aż stały się niewyraźne.

Potem wpisałem: Pyszne. Już mi się chce spać.

Trzy kropki pojawiły się jednocześnie.

CLAIRE: Dobrze. Idź do domu i odpocznij. Zajmiemy się wszystkim jutro.

Zablokowałem ekran.

Daniel wyszeptał: „Co oni planują?”

Spojrzałem w stronę deszczu za oknem i przypomniałem sobie dokumenty dotyczące pełnomocnictwa, które Evan położył mi na stole podczas śniadania tego ranka.

„Myślą, że jutro należy do nich” – powiedziałem. „Upewnijmy się, że tak nie jest”.

„I upewnij się, że nigdy nie zapomną dzisiejszej nocy”.

CZĘŚĆ 2

Laboratorium potwierdziło, że napój został zmodyfikowany. Ze względu na mój stan zdrowia, wyniki sugerowały, że mogło to spowodować poważne komplikacje, podczas gdy wyglądało to na zwykły nieszczęśliwy wypadek medyczny.

To był jego pierwszy błąd.

Drugim jego założeniem było to, że nie wiem, jak prawidłowo zabezpieczyć dowody.

O świcie detektyw Ortiz miała już zapieczętowaną próbkę, monitoring restauracji, zeznania świadków i wniosek o nakaz. Kazała mi zachowywać się normalnie.

Tak też zrobiłem.

O dziesiątej przybyli Claire i Evan, przynosząc kawę, ciastka i prywatną pielęgniarkę, której nigdy wcześniej nie widziałam.

Claire podeszła do mnie szybko z wystudiowaną troską.