Rozległ się dźwięk syren.
Claire złapała mnie za rękaw. „Proszę. Jestem twoją córką.”
Spojrzałem w twarz, którą pocałowałem po koszmarach i broniłem się przed każdym egoistycznym błędem.
„Napisałeś, żeby zapytać, czy skończyłem pić.”
„Martwiłem się”.
„Nie. Sprawdzałeś, czy działa.”
Drzwi wejściowe się otworzyły. Wszedł detektyw Ortiz z dwoma funkcjonariuszami i nakazem aresztowania. Za nimi stał Daniel.
Ortiz stanął twarzą w twarz z Evanem. „Jesteś aresztowany za napaść z użyciem przemocy, spisek, manipulowanie dowodami, oszustwo i wykorzystywanie osoby dorosłej”.
„Nigdy jej nie dotknąłem!”
Daniel odpowiedział: „Widziałem, jak nalewałeś”.
Claire cofnęła się w stronę korytarza, ale policjant zablokował jej drogę.
Ortiz odwrócił się. „Claire Vale, jesteś aresztowana za spisek, wyzysk finansowy i utrudnianie pracy”.
Claire zaczęła płakać.
„Mamo, nie pozwól im tego robić.”
Podszedłem bliżej.
„Zrobiłeś to, kiedy zdecydowałeś, że moje życie jest warte mniej niż moje pieniądze”.
Evan rzucił się na niego, ale funkcjonariusze przyparli go do ściany. Zegarek uderzył o podłogę. Claire krzyknęła, że wszystko zepsuł. Evan krzyknął, że to ona była autorką planu. W ciągu kilku sekund oskarżyli się nawzajem o wybór leku, zatrudnienie pielęgniarki, fałszowanie dokumentacji medycznej i przelanie pieniędzy firmy.
Detektyw Ortiz zapisał każde słowo.
Pielęgniarka została aresztowana. Laptop Claire zawierał szkice mojego nekrologu, formularze dotyczące opieki nad pamięcią oraz arkusz kalkulacyjny zatytułowany „Po mamie” z listą mojej biżuterii.
Evan przyznał się do winy. Skazano go na dwanaście lat więzienia i nakazano mu zwrócić miliony. Claire odrzuciła propozycję ugody. Ława przysięgłych obejrzała nagranie, przeczytała jej wiadomości i usłyszała, jak narzeka, że plan trwa zbyt długo. Skazano ją na osiem lat więzienia.
