Imię i nazwisko na karcie wizyty 029

„Sofio? Dlaczego zamknęłaś drzwi?”

Głos Juliana brzmiał zwyczajnie.

To właśnie przerażało mnie najbardziej.

Stałem oparty plecami o drzwi łazienki, ściskając dyktafon w dłoni, a z kranu, który odkręciłem, żeby mieć jakiś powód, by tam być, kapała woda. Moje odbicie wyglądało blado i nieznajomo. Kosmyk włosów przykleił mi się do policzka. Siniak pod obojczykiem pociemniał do koloru burzowej chmury.

„Źle się czuję” – zawołałem.

Zapadła cisza.

Następnie klamka delikatnie się poruszyła.

„Czy czegoś potrzebujesz?”

Spojrzałam na drzwi, na cienką smugę światła pod nimi. Przez miesiące ufałam temu głosowi bardziej niż własnej intuicji. Julian był osobą, do której dzwoniłam, gdy byłam chora, przestraszona lub niepewna. Wiedział, jak piję kawę, po której stronie łóżka śpię i dokładnie wiedział, jak mnie rozśmieszyć, kiedy starałam się nie śmiać.

Teraz ciepło w jego głosie wydawało się wyćwiczone.

„Nie” – powiedziałem. „Potrzebuję tylko minuty”.

Zapadła cisza.

„Dobrze” – odpowiedział. „Będę w kuchni”.

Jego kroki oddaliły się.

Zaczekałem, aż ucichną. Potem wsunąłem dyktafon pod podszewkę szlafroka i otworzyłem drzwi.

Korytarz był pusty.

Nasz apartament wyglądał dokładnie tak, jak zawsze: delikatne lampy rzucające światło na kremowe ściany, oprawione zdjęcia z naszej podróży poślubnej w Santa Fe, wazon z eukaliptusem na stole w przedpokoju. Nic się nie zmieniło, a jednak całe mieszkanie zdawało się wokół mnie zmieniać. Każdy przedmiot niósł ze sobą pytanie.

Czy Julian wybrał te zdjęcia, ponieważ kochał te wspomnienia?

A może dlatego, że pomogli mi uwierzyć, że mnie kocha?

Poszłam do sypialni i powoli się przebrałam, starając się zachować spokój. Podarte rajstopy zniknęły na dnie kosza na pranie. Włożyłam luźne bawełniane spodnie i sweter zakrywający szyję. Dyktafon schowałam w torebce, pod teczką ze starymi rachunkami.

Kiedy wszedłem do kuchni, Julian stał przy blacie z dwoma kubkami herbaty.

Odwrócił się i uśmiechnął.

"Lepsza?"

Przyglądałam mu się. Jego ciemne włosy były lekko wilgotne, jakby wziął prysznic po powrocie do domu. Miał na sobie niebieską koszulę, którą kupiłam mu na naszą rocznicę. Jego obrączka zabłysła w świetle, gdy podniósł czajnik.

„Nadal mam zawroty głowy.”

„To się dzieje, kiedy nie jesz wystarczająco dużo.”

„Zjadłem lunch.”

„Sofio, pracowałaś dziesięć godzin, a potem siedziałaś w samochodzie przez godzinę. Każdy czułby się okropnie”.

Jego wyjaśnienie było tak rozsądne, że jakaś mała, przestraszona część mnie prawie je zaakceptowała.

Podsunął mi kubek. „Rumianek. Może pomóc.”

Nie dotykałem tego.

Jego wzrok powędrował na moje dłonie. „Co?”

„Chcę cię o coś zapytać.”

"Oczywiście."

„Kim jest Vanessa?”

Po raz pierwszy jego wyraz twarzy uległ zmianie.

Nie dramatycznie. Julian nie należał do mężczyzn, którzy łatwo okazują zaskoczenie. Ale jego palce zacisnęły się na uchu kubka, a wzrok powędrował w stronę okna, zanim znów zwrócił się do mnie.

„Vanesso?”

"Tak."

Zaśmiał się cicho. „Nie znam żadnej Vanessy”.

Poczułem, jak pokój się przechylił.

„Jesteś pewien?”

„Prawie pewien”. Oparł się o blat. „Dlaczego?”

„Wydawało mi się, że słyszałem, jak Marcus wymawiał to imię.”

„W drodze?”

Nic nie powiedziałem.

Przyglądał mi się uważnie. „Czy Marcus ci coś powiedział?”

„Nie. Pytam ciebie.”

Uśmiech Juliana zniknął. „Sofio, masz te ataki od tygodni. Jesteś wyczerpana, niespokojna, a teraz pytasz mnie o jakąś kobietę, o której mogłeś słyszeć we śnie”.

„Sen?”

„Albo rozmowa w telewizji. Nie wiem.”

Wstrzymałem oddech, starając się zachować spokój. „Nie mówiłeś tego wcześniej”.

„Co mówisz?”

„To był sen.”

Wyglądał na autentycznie zdezorientowanego. To było prawie przekonujące.

Potem podszedł bliżej i wyciągnął do mnie rękę.

Odsunęłam się zanim zdążył mnie dotknąć.

Ból na jego twarzy pojawił się natychmiast. „Dlaczego się wycofujesz?”

Ponieważ go słyszałem.

Ponieważ jego głos był spokojny, gdy mówił o moim nieprzytomnym ciele.

Bo powiedział: Tym razem nie zostawiaj na niej żadnych śladów.

„Jestem zmęczony” – powiedziałem.

„To nie jest odpowiedź.”

„Nie czuję się bezpiecznie”.

Słowa uciekły mi z ust, zanim zdążyłem je powstrzymać.

Julian wpatrywał się we mnie. Jego twarz znieruchomiała.

„Bezpieczny przede mną?”

Chciałam powiedzieć „tak”. Chciałam żądać prawdy. Zamiast tego strach ścisnął mi gardło. Miałam dowody, ale za mało, żeby zrozumieć, co one oznaczają. Nie wiedziałam, dokąd Marcus mnie zabrał. Nie wiedziałam, kim jest Vanessa. Nie wiedziałam, czy nagranie zawiera wszystko, czy tylko tę część, którą mi pozwolili usłyszeć.

I nie wiedziałam, co Julian zrobi, jeśli dowie się, że zamierzam odejść.

„Chodzi mi o to”, powiedziałem ostrożnie, „że nie czuję się bezpiecznie we własnym ciele. Ciągle tracę czas”.

Jego wyraz twarzy złagodniał, a ta łagodność niemal mnie załamała.

„Sofio, martwię się o ciebie.”

"Ja wiem."

„W takim razie pozwól, że pomogę.”

"NIE."

Słowo padło między nami.

Julian opuścił ręce. „Odmawiasz pomocy medycznej?”

„Nie powiedziałem tego.”

„Odmawiasz przyjęcia mojej pomocy.”

„Potrzebuję lekarza, który nie ma z tobą nic wspólnego”.

Jego oczy lekko się zwęziły. „Co to znaczy?”

„To znaczy, że sam ustalę termin wizyty”.

„Oczywiście”. Skinął powoli głową. „Powinnaś”.

Herbata parowała między nami.

Potem powiedział: „Może powinniśmy zadzwonić do twojej siostry”.

Spojrzałem na niego ostro.

„Zawsze czujesz się lepiej po rozmowie z Eleną.”

Elena mieszkała w Austin i była moją najbliższą przyjaciółką od dzieciństwa. Była też pierwszą osobą, która zakwestionowała wyjaśnienia Juliana.

Po moim drugim zaniku pamięci zadzwoniłam do niej płacząc z parkingu biurowego. Kazała mi jechać na ostry dyżur. Julian wziął ode mnie telefon i wyjaśnił, że jestem przemęczona. Później powiedział, że Elena jeszcze bardziej mnie niepokoi.

Uwierzyłem mu.

Zastanawiałem się teraz, czy nie chciał po prostu, żebym był odizolowany.

„Sam do niej zadzwonię” – powiedziałem.

"Cienki."

Wziął herbatę i poszedł w stronę salonu.

Poczekałam, aż się odwróci, wzięłam torebkę i wymknęłam się przez drzwi wejściowe.

Winda wydawała się niemożliwie powolna. Stałem w kącie, wsłuchując się w szum kabli i obserwując, jak numery spadają z jedenastu do dziesięciu, a potem do dziewięciu. Na każdym piętrze spodziewałem się pojawienia Juliana.

Nie, nie zrobił tego.

Na zewnątrz nocne powietrze było ciepłe i delikatnie pachniało deszczem. Przeszedłem przez parking, nie oglądając się za siebie. Mój samochód stał pod lampą bezpieczeństwa przy wjeździe. Odblokowałem go, wsiadłem do środka i zamknąłem drzwi, po czym odpaliłem silnik.

Nie jechałem do domu.

Pojechałem do całodobowej apteki oddalonej o trzy przecznice, zaparkowałem obok rzędu pustych wózków sklepowych i zadzwoniłem do Eleny.

Odebrała po drugim dzwonku.

"Sofia?"

Przełknęłam ślinę. „Jesteś obudzona?”

„Już jestem. Co się stało?”

„Chcę, żebyś czegoś posłuchał.”

Zapadła cisza. „Jesteś ranny?”

„Mam siniaka. Nie wiem, skąd się wziął.”