Czternastolatka stoi przy kuchennym stole, drżąc i próbując wypowiedzieć słowa, których tak bardzo się boi.
Biedne dziecko – próbuje wykrztusić z siebie to, co ją przeraża, a nikt nie przychodzi jej z pomocą.
A ojciec, zamiast przytulić własną córkę, wskazuje jej drzwi.
Każe jej dzwonić gdzie indziej.
Wciąż słyszę płacz Artioma.
„Przepraszam, kocham cię, ale boję się do tego przyznać”.
Boję się, po prostu się boję. A potem słyszę:
„Mamo, co o tym myślisz?”
Za każdym razem, gdy o nim myślę, uświadamiam sobie, jak ważne jest, by dziecko wiedziało, że miłość rodziców nie zależy od tego, co dzieje się na zewnątrz.
Dzieciom zdarzają się błędy.
Nie powinny bać się przyznać do tego, co zrobiły.
Zadaniem rodziców nie jest odrzucenie dziecka w najtrudniejszym dla niego momencie.
Pozbawianie go poczucia bezpieczeństwa.
Wiem, że muszę być świadoma – nawet jeśli przyjdzie mi za to zapłacić. A teraz, ilekroć widzi Alinę, zawsze powtarza jej to samo zdanie:
— „Nie planuję, ale robię to w domu. Umrę”.
A więc to ten duży, o który maluchy nie muszą się uczyć, jak strasznie jest usłyszeć od własnego ojca: „Wynoś się z mojego domu”.
Możliwe, że będziesz mieć zimno. boli bardziej, niż człowiek może sobie wyobrazić.
Pierwszy raz, kiedy dzwonią do ciebie twój telefon: To nie to samo, co teraz - to nie to, co mówisz, to nie to samo, co pozwalasz grać.
To to samo – ważne, żeby wiedzieć, to jest w tej chwili, to to samo słowo. Maluch urodził się w 2015 roku, a dziecko było pierwsze. mu drzwi.
Z drugiej strony to André odwiedził nas tego wieczoru. krzyk. Tak powiedziałem: „Powiedziałem: bój się, słońce. „Wspólnie znajdziemy wyjście”.
