Czy Biblia wyraźnie mówi, że kremacja jest grzechem?
Nie. Pismo Święte nie zawiera uniwersalnego zakazu uznającego kremację za grzech w każdych okolicznościach.
Pochówek jest zdecydowanie dominującą praktyką biblijną, a pochówek Jezusa Chrystusa nadaje mu ogromne znaczenie w tradycji chrześcijańskiej.
Z tego powodu wiele kościołów nadal zaleca pochówek, a niektóre wymagają go w normalnych okolicznościach.
Biblia opisuje także niezwykłe przypadki palenia ludzkich szczątków, m.in. sposób, w jaki potraktowano Saula i jego synów.
Należy uważnie czytać te sprawozdania, a nie traktować ich jako prostego dowodu na to, że kremacja jest albo powszechnie nakazana, albo powszechnie zabroniona.
We wszystkich tradycjach chrześcijańskich najważniejszym wspólnym przekonaniem jest to, że śmierć nie pozbawia człowieka władzy Boga.
Chrześcijańska nadzieja zmartwychwstania nie jest ograniczona stanem ziemskich pozostałości.
Ogień nie jest w stanie pokonać Boga.
Ani upływ wieków, ani głębiny morza, ani naturalny rozkład pochowanego ciała nie są w stanie tego zrobić.
Jednocześnie ludzkie ciało zasługuje na szacunek.
Rodziny powinny podejmować decyzje dotyczące pogrzebu rozważnie, biorąc pod uwagę Pismo Święte, tradycję religijną, osobiste sumienie i życzenia zmarłego.
Tradycyjny pochówek może być pięknym obrazem ciała spoczywającego w oczekiwaniu na zmartwychwstanie.
Dozwolona kremacja, przeprowadzona z szacunkiem, może również towarzyszyć szczerej wierze chrześcijańskiej.
Dokładna odpowiedź na pytanie, co jest akceptowalne religijnie, będzie zależeć w pewnej mierze od nauk danego kościoła.
Jednak żaden chrześcijanin nie powinien mylić fizycznego procesu kremacji z siłą, która może zniweczyć obietnicę Boga.
W 1 Liście do Koryntian 15:22 Paweł łączy śmiertelność ludzkości z nowym życiem, które stało się możliwe dzięki Chrystusowi.
Ta obietnica stanowi istotę chrześcijańskiej nadziei.
Kiedy bliscy zbierają się, aby pożegnać zmarłego, mogą stanąć przy grobie, w ogrodzie pamięci lub w miejscu, w którym zostaną pochowane prochy zmarłego.
Mogą przynieść kwiaty, recytować Pismo Święte, modlić się lub w ciszy oddać się wspomnieniom.
Mogą płakać nad tym, co zostało utracone, i jednocześnie dziękować za to, co pozostało.
W każdym przypadku najgłębsze pytania są takie same.
Czy ta osoba była kochana?
Czy ich pamięć zostanie uczczona?
Czy nadzieja może przetrwać nawet ból rozłąki?
Dla chrześcijan odpowiedź na ostatnie pytanie ma swoje źródło w zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.
Zwyczaje pogrzebowe mogą różnić się w zależności od kraju, pokolenia i wyznania.
Cmentarze mogą się zmieniać. Tradycje mogą się rozwijać. Rodziny mogą stawiać czoła okolicznościom, których ich przodkowie nigdy sobie nie wyobrażali.
Jednakże przesłanie stanowiące istotę chrześcijaństwa pozostaje takie samo: śmierć nie jest postrzegana jako ostatnia.
I bez względu na to, czy ciało wierzącego spoczywa pod ziemią, czy też jego szczątki zostały obrócone w popiół, obietnica zmartwychwstania nie zależy od sposobu jego pochówku.
Zależy to od mocy i wierności Boga.
Miejsce ostatecznego spoczynku ciała może zostać wybrane przez ludzkie ręce, ale chrześcijańska nadzieja na życie wieczne opiera się na czymś o wiele większym, niż to, co mogą zachować ludzkie ręce.
