7. Mocny obraz pogrzebu i nowego życia Nowego Testamentu
Apostoł Paweł często używał języka śmierci i pogrzebu, aby wyjaśnić duchową przemianę, której doświadczają wierzący.
W Liście do Rzymian 6:4 Paweł opisuje chrześcijan jako pochowanych z Chrystusem przez chrzest, a następnie wskrzeszony, by chodzić w nowości życia.
To wyobrażenie przedstawia dramatyczną zmianę.
Stare życie, charakteryzujące się oddzieleniem od Boga i niewolą grzechu, ustępuje miejsca nowemu życiu ukształtowane przez łaskę, wiarę i posłuszeństwo.
Pogrzeb staje się symbolem pozostawienia przeszłości za sobą, podczas gdy zmartwychwstanie stanowi początek czegoś zupełnie nowego.
Paweł rozwija kolejne uderzające porównanie w 1 Koryntian 15, gdzie omawia zmartwychwstanie zmarłych.
Porównuje ludzkie ciało do nasiona umieszczonego w ziemi.
Nasiona mogą wydawać się małe, martwe i niepozorne. Jednak w odpowiednich warunkach wyłania się z tego coś niezwykłego.
Paweł używa tego obrazu, aby wyjaśnić, że zmartwychwstałe ciało zostanie przemienione.
Ciało, które doświadcza słabości i śmiertelności, zostanie podniesione w innym, uwielbionym stanie dzięki mocy Bożej.
Analogia jest piękna, ponieważ sugeruje ciągłość, nie wymagając, aby wszystko pozostało niezmienione.
Nasiona i roślina, która z niej wyrasta, są połączone, ale nie są identyczne z wyglądu.
Podobnie chrześcijańskie nauczanie o zmartwychwstaniu nie jest po prostu oczekiwaniem, że ciało powróci do poprzedniego ziemskiego stanu.
Jest to obietnica przekształconego życia poza ograniczeniami śmiertelności.
Ta symbolika pomaga wyjaśnić, dlaczego pochówek zajmował tak ważne miejsce w historii chrześcijaństwa.
Dla wielu wierzących obniżenie ciała ukochanej osoby do ziemi przypomina zasiewanie ziarna, ufając Bogu na przyszłość.
Jednak metafory nie należy mylić z fizycznym wymogiem, że Bóg potrzebuje nienaruszonego zakopanego ciała, aby osiągnąć zmartwychwstanie.
Nauczanie Pawła kładzie nacisk na boską przemianę, a nie zachowanie poszczególnych materiałów biologicznych.
Rozumie się, że ten sam Bóg, który stworzył ludzkie życie, posiada moc, aby je przywrócić.
Dlatego chociaż pogrzeb stanowi sensowną ilustrację zmartwychwstania, ta ilustracja nie ustanawia granic możliwości Bożych do spełnienia Jego obietnic.
