6. Jezus Chrystus został pochowany, a nie kremowany
Dla chrześcijan najbardziej wpływowym przykładem pochówku jest śmierć i pogrzeb Jezusa Chrystusa.
Ewangelie opisują, jak Józef z Arymatei poprosił o ciało Jezusa po ukrzyżowaniu.
Według Jana 19:38–42 Józef i Nikodem przygotowali ciało z płótnami pogrzebowymi i przyprawami, zgodnie z żydowskimi zwyczajami pogrzebowymi, i umieścili je w pobliskim grobowcu.
Ta chwila ma kluczowe znaczenie dla chrześcijańskiego rozumienia śmierci i zmartwychwstania.
Pogrzeb Jezusa potwierdził rzeczywistość jego śmierci. Pusty grób stał się później jednym z podstawowych obrazów chrześcijańskiej nadziei.
Chrześcijanie od pokoleń przyglądali się temu wydarzeniu, decydując, jak dbać o swoich zmarłych bliskich.
Praktyka pogrzebu była ściśle związana z naśladowaniem Chrystusa.
Dla wielu wierzących umieszczenie ciała w ziemi lub grobowcu wyraża pragnienie naśladowania Zbawiciela, który został pochowany i zmartwychwstał.
Jednak Nowy Testament nie zamienia metody pochówku Jezusa w wyraźne polecenie, że każdy chrześcijanin musi otrzymać identyczny pogrzeb.
Pochówek Chrystusa miał miejsce w zwyczajach żydowskiego społeczeństwa żydowskiego.
Jego teologiczne znaczenie leży przede wszystkim w jego prawdziwej śmierci i cudownym zmartwychwstaniu.
Chrześcijańska obietnica zmartwychwstania opiera się zatem na tym, co dokonał Chrystus, a nie na założeniu, że każdy wierzący musi doświadczyć tych samych fizycznych okoliczności pochówku.
To rozróżnienie jest szczególnie ważne przy rozważaniu osób, których ciała nigdy nie zostały odzyskane, których szczątki zostały utracone przez katastrofy lub których śmierć nastąpiła w okolicznościach, w których tradycyjny pogrzeb był niemożliwy.
Chrześcijaństwo historycznie głosiło nadzieję również takim ludziom.
Moc Boga nie ogranicza się do tych, których szczątki można umieścić w grobie.
