Dbanie o ciało było aktem miłości i odpowiedzialności .
W wielu biblijnych narracjach brak godnego pochówku kojarzony jest z tragedią, porażką lub hańbą. To pomaga wyjaśnić , dlaczego pochówek miał tak wielkie znaczenie emocjonalne i kulturowe .
Istnieje jednak istotna różnica między uznaniem wartości pochówku a stwierdzeniem , że jest to jedyna dopuszczalna metoda w każdej możliwej sytuacji .
Zwyczaje biblijne rozwinęły się w obrębie konkretnych społeczeństw historycznych , klimatów i tradycji religijnych .
Współczesne rodziny mogą stawiać czoła sytuacjom , z którymi rzadko spotykały się starożytne społeczności , w tym zatłoczonym cmentarzom miejskim , międzynarodowemu transportowi zwłok , zmieniającym się przepisom dotyczącym pogrzebów oraz znacznym kosztom finansowym .
Różnice te nie oznaczają, że nauki biblijne są nieistotne.
Zamiast tego zachęcają wierzących do rozpoznania trwałych zasad, na których opierają się starożytne praktyki: czci ciała , traktowania zmarłego z godnością, pocieszania pogrążonych w żałobie i podtrzymywania nadziei na obietnice Boga .
Zasady te pozostają ważne bez względu na to, jak rozwiną się zwyczaje pogrzebowe .
6. Jezus Chrystus został pochowany, a nie skremowany
Dla chrześcijan najbardziej wpływowym przykładem pochówku jest śmierć i pochówek Jezusa Chrystusa .
Ewangelie opisują , jak Józef z Arymatei poprosił o wydanie ciała Jezusa po ukrzyżowaniu .
Według Ewangelii według św . Jana 19:38–42 Józef i Nikodem przygotowali ciało do pogrzebu , owinęli je w całuny i wonności, zgodnie z żydowskimi zwyczajami pogrzebowymi , a następnie złożyli je w pobliskim grobowcu.
Moment ten jest centralnym punktem chrześcijańskiego pojmowania śmierci i zmartwychwstania .
Pogrzeb Jezusa potwierdził prawdziwość Jego śmierci . Pusty grób stał się później jednym z fundamentalnych obrazów chrześcijańskiej nadziei .
Od pokoleń chrześcijanie biorą pod uwagę to wydarzenie , gdy decydują , jak zaopiekować się swoimi zmarłymi bliskimi .
Praktyka pochówku stała się ściśle związana z naśladowaniem Chrystusa .
Dla wielu wierzących złożenie ciała w ziemi lub grobie jest wyrazem pragnienia naśladowania Zbawiciela , który został pochowany i zmartwychwstał .
Jednakże Nowy Testament nie przekształca sposobu pochówku Jezusa w wyraźne polecenie , aby każdy chrześcijanin miał taki sam pogrzeb .
Pogrzeb Chrystusa odbył się zgodnie ze zwyczajami obowiązującymi w społeczeństwie żydowskim w I wieku .
Jego znaczenie teologiczne przejawia się przede wszystkim w Jego prawdziwej śmierci i cudownym zmartwychwstaniu.
Chrześcijańska obietnica zmartwychwstania opiera się zatem na tym, czego dokonał Chrystus , a nie na założeniu , że każdy wierzący musi doświadczyć tych samych fizycznych okoliczności pochówku .
To rozróżnienie jest szczególnie ważne, gdy rozpatrujemy osoby , których ciał nigdy nie odnaleziono , których szczątki zaginęły w wyniku katastrof lub których śmierć nastąpiła w okolicznościach , w których tradycyjny pochówek był niemożliwy.
Chrześcijaństwo historycznie również głosiło nadzieję dla takich ludzi .
Moc Boga nie ogranicza się do tych , których szczątki można złożyć w grobie .
