Grzech kremacji: co tak naprawdę mówi Biblia

Ta obietnica stanowi istotę chrześcijańskiej nadziei .​

Kiedy bliscy zbierają się , aby pożegnać zmarłego , mogą stanąć przy grobie , w ogrodzie pamięci lub w miejscu , w którym zostaną pochowane prochy zmarłego .

Mogą przynieść kwiaty , recytować Pismo Święte, modlić się lub w ciszy oddać się wspomnieniom.

Mogą płakać nad tym , co zostało utracone , i jednocześnie dziękować za to, co pozostało .

W każdym przypadku najgłębsze pytania są takie same .

Czy ta osoba była kochana?

Czy ich pamięć zostanie uczczona?

Czy nadzieja może przetrwać nawet ból rozłąki ?

Dla chrześcijan odpowiedź na ostatnie pytanie ma swoje źródło w zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa .​​

Zwyczaje pogrzebowe mogą różnić się w zależności od kraju, pokolenia i wyznania.

Cmentarze mogą się zmieniać. Tradycje mogą się rozwijać. Rodziny mogą stawiać czoła okolicznościom, których ich przodkowie nigdy sobie nie wyobrażali.

Jednakże przesłanie stanowiące istotę chrześcijaństwa pozostaje takie samo : śmierć nie jest postrzegana jako ostatnia .​​​​

I bez względu na to , czy ciało wierzącego spoczywa pod ziemią , czy też jego szczątki zostały obrócone w popiół , obietnica zmartwychwstania nie zależy od sposobu jego pochówku .

Zależy to od mocy i wierności Boga .​

Miejsce ostatecznego spoczynku ciała może zostać wybrane przez ludzkie ręce, ale chrześcijańska nadzieja na życie wieczne opiera się na czymś o wiele większym, niż to, co mogą zachować ludzkie ręce.

« Poprzednia strona