Gdy miała 18 lat, jej ojciec pobierał od niej opłatę w wysokości 250 dolarów miesięcznie za mieszkanie w domu; pięć lat później otworzyła pudełko, w którym znalazła sekret, który jej ojciec skrywał przez lata.

Wtedy zobaczyłem coś znajomego: moją starą czarną gitarę, tę, którą myślałem, że zgubiłem lata temu. Pęknięty mostek został naprawiony, a struny były nowe.

Obok miksera znajdował się dysk USB z etykietą napisaną ręcznie przez tatę: „Nasz zespół” .

Podłączyłem go do komputera.

Film zaczynał się od ujęcia taty jako młodego muzyka, śmiejącego się z kolegami z zespołu i grającego na scenie. Był energiczny i zabawny, zupełnie inny niż cichy mężczyzna, z którym dorastałem.

Potem ekran zrobił się ciemny.

Chwilę później pojawił się tata, wyglądający na słabego z powodu raka.

—Witaj synu — powiedział.

Zamarłem.

—Nigdy nie byłam dobra w mówieniu o swoich uczuciach. Pierwszą rzeczą, którą chcę ci powiedzieć, jest to, że mi przykro.

Spojrzał na swoje dłonie.

—Kiedy twoja matka umarła, spanikowałem. Myślałem, że ciężka praca i nauczenie cię odpowiedzialności wystarczy. Gdzieś po drodze zapomniałem, jak być twoim ojcem.

Moje oczy napełniły się łzami.

—Przypomniałem sobie, jak wiele znaczyła dla mnie muzyka i jak bardzo byłeś szczęśliwy, kiedy grałeś. Potem uświadomiłem sobie, że przez lata starałem się chronić cię przed tym, co nadawało sens mojemu życiu.

Gestem wskazał na studio.

—To miejsce jest teraz twoje. Twórz muzykę, sprzedawaj sprzęt albo zrób coś zupełnie innego. Nie jesteś mi winien ani wybaczenia, ani wdzięczności. Chcę tylko, żebyś miał wybór.

Za nim pojawili się Frank i dwaj byli członkowie zespołu taty, żartując, że potrzebują nowego gitarzysty i wokalisty.

Tata uśmiechnął się, zanim znowu spojrzał w kamerę.

„Ci goście ci pomogą, jeśli chcesz zająć się muzyką. A jeśli nie chcesz, też to uszanują”.

Zatrzymał się, próbując przemówić.

—Chciałbym być lepszym ojcem. Żałuję, że nie mieliśmy więcej czasu. Ale przede wszystkim żałuję, że nie powiedziałem ci, jak bardzo jestem z ciebie dumny.

Łza spłynęła jej po policzku.

—Kocham cię, synu. Zawsze cię kochałam. Żegnaj, mistrzu.

Ekran zrobił się czarny.

Siedziałam tam i płakałam, opłakując ojca, którego straciłam i relację, której nigdy nie udało nam się naprawić.

Wtedy przypomniałem sobie jego ostatnią instrukcję.

—Otwórz szufladę znajdującą się pod konsolą mikserską.

Wewnątrz znajdowało się drewniane pudełko wypełnione sześćdziesięcioma kopertami, każda oznaczona miesiącem i rokiem.

Otworzyłem pierwszy. W środku były trzy banknoty o łącznej wartości 250 dolarów.

We wszystkich kopertach znajdowała się taka sama kwota.

Cały czynsz, który mu płaciłem przez pięć lat: 15 000 dolarów .

Na wierzchu znajdowała się odręcznie napisana notatka.

„Zapracowałeś na każdy dolar z tych pieniędzy. Nie zmarnuj ich tak, jak ja zmarnowałem swoją szansę”.

Przycisnąłem notatkę do piersi.

Przez pięć lat wierzyłem, że tata kradnie mi przyszłość, po 250 dolarów na raz.

Jednak on, na swój uparty i błędny sposób, próbował mi to oddać.

Spojrzałem na czarny ekran komputera i szepnąłem:

—Dziękuję, tato. Szkoda, że ​​nie powiedziałeś mi tego, kiedy jeszcze tu byłeś.