U pacjenta zdiagnozowano nowotwór jajnika o granicznym stopniu zaawansowania , czyli taki , który zachowuje się inaczej niż typowy inwazyjny rak jajnika .
Badanie histopatologiczne i obrazowanie wskazywały na konieczność leczenia przez specjalistę , jednak informacje zebrane podczas wizyty nie wskazywały na rozległą chorobę inwazyjną , której obawiała się Sophie .
Dr Keller wyjaśnił , że decyzje dotyczące leczenia będą zależeć od całościowych wyników badań klinicznych i oceny specjalistów .
Zalecono operację , a dalsze decyzje zostaną podjęte po ocenie chirurgicznej .
Istniało ryzyko .
Były trudne pytania .
Nie było też żadnych gwarancji co do każdego aspektu jej przyszłego zdrowia .
Ale po raz pierwszy od miesięcy Sophie zrozumiała coś, co miała pod ręką .
Diagnoza .
Plan leczenia .
Droga naprzód .
Słuchała uważnie , zadając pytania , które zapisała w małym notatniku .
Przyglądałem się , jak rozmawiała z lekarzem z tą samą niezachwianą determinacją , z jaką prowadziła zajęcia .
Kiedy wychodziliśmy z konsultacji , zatrzymała się przy windzie .
"Chyba się rozpłaczę . "
Spojrzałem na nią .
" Chcesz , żebym został ?"
Skinęła głową.
Otworzyłem ramiona .
Przez chwilę się wahała .
Potem zrobiła krok w moją stronę.
Trzymałem ją .
Nie jako jej mąż.
Nie jako ktoś oczekujący przebaczenia.
Po prostu jako osoba , która ją kochała i była wdzięczna, że pozwoliła mu się do niej zbliżyć na tyle , by mógł zaoferować jej pocieszenie.
Płakała cicho w moją koszulę .
„ Tak bardzo się bałam” – wyszeptała .
"Ja wiem."
„ Nie, Ethan. Nie sądzę . ”
Zamknąłem oczy .
„Masz rację. Nie wiem . Ale chciałbym zrozumieć , jeśli mi pozwolisz . ”
Trzymała się trochę mocniej .
I po raz pierwszy poczułem , że zaczynamy rozmawiać szczerze .
Uczymy się , jak pozostać
Operację Sophie zaplanowano na następny miesiąc .
W tym czasie wypracowaliśmy sobie pewną rutynę.
Zabierałem ją na spotkania , kiedy potrzebowała towarzystwa .
