Dwa miesiące po rozwodzie z żoną znalazłem ją siedzącą samotnie na korytarzu szpitalnym w szpitalnej koszuli.

„Poprosiłam cię , żebyś poszła ze mną na terapię . Zapytałam , czy moglibyśmy wyjechać na weekend . Próbowałam porozmawiać o tym, jak bardzo czułam się samotna . Zasugerowałam, żebyśmy razem porozmawiali z lekarzem o wszystkim , przez co przeszliśmy ” .

Przypomniały mi się te rozmowy.

Przypomniałem sobie , jak odpowiedziałem .

Nie teraz.

Jestem zmęczony.

Może w przyszłym tygodniu.

Nie musimy o tym znowu rozmawiać .​

Przycisnąłem palce do czoła .​​

" Myślałem, że próbujesz wzbudzić we mnie poczucie winy . "

"Ja wiem."

"Myliłem się ."

Wzięła powolny oddech .​

„ Nie chciałem cię obwiniać . Chciałem cię znaleźć . ”​

Słowa te utkwiły mi w pamięci jeszcze długo po tym , jak wieczorem opuściłem szpital .

Nie potrzebowała mnie , żeby rozwiązać swój problem.

Potrzebowała , żebym siedział obok niej , kiedy będzie niosła ten przedmiot.

A ja błędnie uznałem , że nie potrafię niczego naprawić , za dowód na to, że nie mam już nic pożytecznego do zaoferowania .

Rozmowa z Claire​

Tydzień później spotkałem starszą siostrę Sophie przed szpitalem .​​

Claire i ja nigdy nie byłyśmy sobie szczególnie bliskie.

Była opiekuńcza w stosunku do Sophie, szczera w swoich opiniach i rzadko robiła na niej wrażenie moja skłonność do logicznego wyjaśniania wszystkiego .

Gdy mnie zobaczyła przy wejściu , zatrzymała się .

"Ethan."

"Claire."

Ona mnie studiowała .

„Więc wróciłeś .”

Spojrzałem w dół.

„ Próbuję pomóc .”

Złożyła ramiona .​

"Sophie mi powiedziała ."

Zawahałem się.