„Poprosiłam cię , żebyś poszła ze mną na terapię . Zapytałam , czy moglibyśmy wyjechać na weekend . Próbowałam porozmawiać o tym, jak bardzo czułam się samotna . Zasugerowałam, żebyśmy razem porozmawiali z lekarzem o wszystkim , przez co przeszliśmy ” .
Przypomniały mi się te rozmowy.
Przypomniałem sobie , jak odpowiedziałem .
Nie teraz.
Jestem zmęczony.
Może w przyszłym tygodniu.
Nie musimy o tym znowu rozmawiać .
Przycisnąłem palce do czoła .
" Myślałem, że próbujesz wzbudzić we mnie poczucie winy . "
"Ja wiem."
"Myliłem się ."
Wzięła powolny oddech .
„ Nie chciałem cię obwiniać . Chciałem cię znaleźć . ”
Słowa te utkwiły mi w pamięci jeszcze długo po tym , jak wieczorem opuściłem szpital .
Nie potrzebowała mnie , żeby rozwiązać swój problem.
Potrzebowała , żebym siedział obok niej , kiedy będzie niosła ten przedmiot.
A ja błędnie uznałem , że nie potrafię niczego naprawić , za dowód na to, że nie mam już nic pożytecznego do zaoferowania .
Rozmowa z Claire
Tydzień później spotkałem starszą siostrę Sophie przed szpitalem .
Claire i ja nigdy nie byłyśmy sobie szczególnie bliskie.
Była opiekuńcza w stosunku do Sophie, szczera w swoich opiniach i rzadko robiła na niej wrażenie moja skłonność do logicznego wyjaśniania wszystkiego .
Gdy mnie zobaczyła przy wejściu , zatrzymała się .
"Ethan."
"Claire."
Ona mnie studiowała .
„Więc wróciłeś .”
Spojrzałem w dół.
„ Próbuję pomóc .”
Złożyła ramiona .
"Sophie mi powiedziała ."
Zawahałem się.
